O. R. Garrigou-Lagrange w znamienitym dziele Trzy okresy życia wewnętrznego przywołuje dramatyczny i zbawienny zarazem etap życia św. Alfonsa Marii Liguoriego, który w trosce o wiarę i zbawienie bliźnich, przyjął na siebie trudne do zwalczenia pokusy:
Tutaj wskażemy pewien fakt szczególnie uderzający, a następnie porównamy pokrótce noc ducha oczyszczającą z nocą ducha przede wszystkim wynagradzającą, w której kryje się apostolstwo przez cierpienie, równie owocne, jak niewidoczne.
Zauważmy najpierw, nie zatrzymując się na tym, fakt dość charakterystyczny, stwierdzony przy końcu życia św. Alfonsa Liguori. Miał on już lat 80. Jeśli nie zagłębi się w ten okres jego życia, można by sądzić, że przechodzi przez bierną noc zmysłów, której często towarzyszą silne pokusy przeciw mającym swoją siedzibę w sferze zmysłowej cnotom czystości i cierpliwości. Te pokusy u świętego starca były wówczas tak silne, że jego służący zastanawiał się, czy święty nie oszaleje. Jeśli jednak zwróci się uwagę na całe dzieło łaski dokonane w duszy tego wielkiego świętego, wszystko skłania do myślenia, że to doświadczenie u schyłku życia nie było właściwie oczyszczeniem biernym zmysłów (chociaż miało wszystkie tego pozory), lecz następstwem cierpień, które znosił szczególnie za bliźnich i dla umocnienia fundacji, za którą tyle wycierpiał.