Sobór Watykański, na Sesji IV, 18 VII 1870, w I Konstytucji Dogmatycznej Pastor aeternus o Kościele Chrystusowym, w rozdziale IV orzekł:
Neque enim Petri successoribus Spiritus Sanctus promissus est, ut eo revelante novam doctrinam patefacerent, sed ut, eo assistente, traditam per Apostolos revelationem seu fidei depositum sancte custodirent et fideliter exponerent.
„Albowiem następcom Piotra Duch Święty został obiecany nie w tym celu, by na podstawie Jego objawienia podawali nową naukę, lecz aby przy Jego pomocy święcie strzegli i wiernie wyjaśniali otrzymane przez Apostołów Objawienie, tzn. depozyt wiary”.
Jest więc w Kościele Katolickim Urząd Nauczycielski, który ma za zadanie święcie strzec i wiernie wyjaśniać otrzymane przez Apostołów Objawienie, tzn. depozyt wiary – depósitum fídei.
Wtedy także sprawuje się w Kościele katolicki kult, gdy odnosząc się do Urzędu Nauczycielskiego Kościoła, wymienia się podczas Mszy Świętej imię papieża i biskupa (ordynariusza miejsca), w jedności ze wszystkimi, którzy wiernie strzegą wiary katolickiej i apostolskiej – una cum fámulo tuo Papa nostro N. et Antístite nostro N. et ómnibus orthodóxis, atque cathólicæ et apostólicæ fídei cultóribus – „wraz ze sługą Twoim, papieżem naszym N. i biskupem naszym N., jak również ze wszystkimi wiernymi stróżami wiary katolickiej i apostolskiej”.
Jeśli więc jest papież, który wiernie strzeże wiary katolickiej i apostolskiej, i jeśli jest biskup (ordynariusz miejsca), który wiernie strzeże wiary katolickiej i apostolskiej, i jeśli sam kapłan odprawiający Mszę Świętą wiernie strzeże wiary katolickiej i apostolskiej, wówczas mamy do czynienia z jednością wiary, ze spójnością słów i kultu, i kapłan, wymieniając w najświętszej modlitwie Kościoła, czyli w Kanonie Rzymskim, imię papieża i biskupa, mówi Panu Bogu prawdę. Wtedy wypowiadane przez kapłana słowa Kanonu są prawdą, wtedy prawdziwe słowa kanonu są aktem kultu w Duchu i prawdzie (J 4, 24).