Są świadectwa, że już w latach sześćdziesiątych XX wieku, w bezpośredniej bliskości tzw. Soboru Watykańskiego II, kapłani i wierni, stawiając opór reformacji soborowej, gromadzili się na składanie Panu Bogu Najświętszej Ofiary Mszy Świętej w rycie rzymskim. Często w ukryciu, w domach prywatnych. Już kilkadziesiąt zatem lat trwa obrona i kontynuacja doskonałego i miłego Panu Bogu katolickiego rytu, pomimo dyskryminacji, zakazów i kar. Z szacunkiem biegniemy myślą do tych budujących kart historii Kościoła Katolickiego.
Dzisiaj odprawiana Msza Święta w rycie rzymskim – bardziej czy mniej w ukryciu – jest skromną kontynuacją troski naszych przodków o zachowanie katolickiego kultu.
Paweł VI wyraźnie oznajmił kardynałom na konsystorzu, że życzy sobie, aby nowa msza zajęła miejsce starej. Jest dyskutowalne, czy miał prawo narzucać powszechnie ryt skonstruowany ex novo. Pewne jest, że nie miał prawa wyrzucać na śmietnik historii i zakazywać pod groźbą kar starożytnego czcigodnego rytu rzymskiego, sięgającego swymi korzeniami czasów apostolskich.
Pan Bóg nie dozwala, aby kult katolicki zniknął z powierzchni ziemi.