Narodowe Święto Niepodległości.
Z tego tytułu wypada przypomnieć prawdy podstawowe.
Budować pomyślność Ojczyzny z Bogiem czy budować pomyślność Ojczyzny bez Boga?
Psalmista woła: „Jeśli Pan nie zbuduje domu, próżno pracowali, którzy go budują; jeśli Pan nie będzie strzegł miasta, próżno czuwa ten, który go strzeże” (Ps 126, 1).
Pan nasz Jezus Chrystus mówi: „Każdy więc, który słucha tych słów moich i wypełnia je, będzie przyrównany człowiekowi mądremu, który zbudował dom swój na opoce. I spadł deszcz, i przyszły rzeki, i wiały wiatry, i uderzyły na ów dom, a nie upadł; bo był na opoce ugruntowany. I każdy, który słucha tych słów moich, a nie wypełnia ich, będzie podobny człowiekowi głupiemu, który zbudował dom swój na piasku. I spadł deszcz, i przyszły rzeki, i powiały wiatry, i uderzyły na ów dom; i upadł, i był upadek jego wielki” (Mt 7, 24-27).
Polska racja stanu. Trzeba dzisiaj mówić często i wyraźnie o polskiej racji stanu. Czy ktoś dzisiaj mówi o polskiej racji stanu i czy – mówiąc o niej – dosięga najgłębszych uzasadnień, najgłębszych umocowań: moralnych, duchowych, religijnych?
Pisał Ojciec Święty Pius XI w encyklice Quas primas:
Przeto, jeżeliby kiedy ludzie prywatnie i publicznie uznali nad sobą władzę królewską Chrystusa, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa, jak należyta wolność, jak porządek i uspokojenie, jak zgoda i pokój.
Przypomnijmy trzy elementy bazowe.
Fundamentem polskiej racji stanu jest przywracanie katolickiego kultu, który Kościół Katolicki na polskiej ziemi sprawował tysiąc lat – ku chwale Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Msza Święta w rycie rzymskim jest kultem katolickim.
Fundamentem polskiej racji stanu jest przywracanie katolickiej i apostolskiej wiary, od Boga pochodzącej – niezmienionej, niezmodernizowanej, tej samej, którą Kościół Katolicki przyniósł na polską ziemię ponad tysiąc lat temu.
I potrzebne jest dzisiaj świadectwo wiary, katolickiej i apostolskiej wiary, świadectwo świętości, dawane przez nas, przez każdego z nas – decyzją, słowem, czynem, dobrym wypełnianiem obowiązków stanu, dobrym przykładem, zachowywaniem stanu łaski uświęcającej i modlitwą Różańcową.
Na tym fundamencie katolickiego kultu, katolickiej i apostolskiej wiary, i świętości poszczególnych dusz, wszelkie dobro w naszej Ojczyźnie odbudowane być może.
„Kto może pojąć, niechaj pojmuje” (Mt 19, 12).
Perspektywy realizacji dobra są szeroko otwarte. Możemy za dni naszych powiedzieć za św. Pawłem Apostołem: „Albowiem drzwi mam otwarte szeroko i korzystnie, a przeciwników wielu” (1 Kor 16, 9).