„Dalej, dalej! Wyjdźcie stąd!
Nie dotykajcie nic nieczystego!
Wyjdźcie spośród niego! Oczyśćcie się,
wy, którzy niesiecie naczynia Pańskie!” (Iz 52, 11).
Sancta sancte tractanda sunt! – „Sprawy święte należy traktować w sposób święty”. Kapłan ma święty obowiązek celebrować sakramenty święte w sposób święty.
Jednym z niedyspensowalnych wymogów świętego celebrowania jest bycie w stanie łaski uświęcającej, czyli wolność od grzechu śmiertelnego. Jednym z elementarnych obowiązków kapłana jest troska o własne sumienie, dokładniej: zachowanie czystego sumienia, życie w stanie łaski uświęcającej.
Jeśli kapłan sprawuje święte sakramenty będąc w stanie grzechu ciężkiego, znieważa Pana Boga, niszczy Kościół, krzywdzi dusze i potępia samego siebie. Straszliwy grzech świętokradztwa! Nieraz długotrwały!
Ogólne spostrzeżenie jest takie: aberracje w zakresie moralności łatwo przeradzają się w aberracje w zakresie doktryny i kultu. Historia tego uczy i teraźniejszość. Wiele byłoby tu do powiedzenia.
W niektórych przypadkach mamy do czynienia z demonicznym ukorzenieniem procederów grzechu i demoniczną niechęcią do radykalnego zerwania z grzechem. Stan duszy takich duchownych to dramat Kościoła. Są na prostej drodze do piekła.
Szatan potrafi zniewolić duszę – do korzeni. Szatan potrafi obezwładnić wolę – skutecznie. Szatan potrafi zamglić rozum – tragicznie.
Módlmy się codziennie o świętość kapłanów.
Módlmy się codziennie o świętych kapłanów.
Módlmy się codziennie o nawrócenie kapłanów, którzy celebrują święte sakramenty, będąc w stanie grzechu ciężkiego.
Módlmy się codziennie o nowe, liczne i święte powołania kapłańskie wierne Tradycji.
Wiele modlitwy, umartwień, postów i wyrzeczeń potrzeba w intencji uświęcenia kapłanów. Niektóre dusze to rozumieją i praktykują w dyskrecji. Potrzeba ich więcej! Więcej!