Św. Jan Bosko nalegał na zachowanie cnoty czystości – w myślach, słowach i uczynkach. Mówił na ten temat po wielekroć do salezjanów i do młodzieży. I uczono dawniej, że tak jak jezuici wyróżniają się posłuszeństwem, franciszkanie ubóstwem, tak salezjanie powinni wyróżniać się czystością.
Ks. Bosko pisał między innymi: „Cnotą najbardziej potrzebną, cnotą wielką, cnotą anielską, cnotą, której towarzyszy orszak wszystkich innych cnót, jest cnota czystości. Kto posiada tę cnotę, może zastosować do siebie słowa Ducha Świętego: «A przyszły mi wraz z nią wszystkie dobra» (Mdr 7, 11). Zbawiciel zapewnia nas, że ci, którzy posiadają ten skarb nieoceniony, już w tym śmiertelnym życiu są podobni do aniołów Bożych (Mt 22, 30)”.
A w Konstytucjach Salezjańskich z 1875 roku pisał: „Kto poświęca życie dla opuszczonej młodzieży, musi koniecznie dokładać wszelkich starań, by się ubogacić wszystkimi cnotami. Lecz cnotą, jaką powinno się najbardziej pielęgnować jest cnota czystości”; i przestrzegał: „Kto nie ma uzasadnionej nadziei, że z pomocą Bożą będzie mógł zachować cnotę czystości w słowach, uczynkach i myślach, niech nie składa profesji w tym Towarzystwie, często bowiem byłby narażony na niebezpieczeństwo”.
Nauka o cnocie czystości ciągle i nagląco aktualna – dla duchownych, rodziców, wychowawców, nauczycieli i młodzieży.
„Przeto odrzuciwszy wszelki brud i nadmiar złości, przyjmijcie w cichości słowo wszczepione, które może zbawić dusze wasze” (Jk 1, 21).
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.