W czasach, kiedy katolikom narzucane są nachalnie fałszywe doktryny religijne, przypomnijmy obiektywny stan rzeczy, przypomnijmy prawdę:
Jeden jest Bóg prawdziwy: Bóg w Trójcy Świętej Jedyny.
Jedna jest prawdziwa wiara, dająca zbawienie: wiara katolicka i apostolska.
Jeden jest prawdziwy Zbawiciel: Pan nasz Jezus Chrystus Król.
Jeden jest prawdziwy Kościół: jeden, święty, katolicki, apostolski, rzymski, założony przez Pana naszego Jezusa Chrystusa na Piotrowej opoce.
Jeżeli więc teraz nakazaliśmy czcić Chrystusa – Króla całemu światu katolickiemu, pragniemy przez to zaradzić potrzebom czasów obecnych i podać szczególne lekarstwo przeciwko zarazie, która zatruwa społeczeństwo ludzkie. A zarazą tą jest zeświecczenie czasów obecnych, tzw. laicyzm, jego błędy i niecne usiłowania; wiadomo Wam zaś, Czcigodni Bracia, że zbrodnia ta nie naraz dojrzała, lecz już od dawna ukrywała się w duszy społeczeństwa. Zaczęło się bowiem od tego, że przeczono panowaniu Chrystusa Pana nad wszystkimi narodami; odmawiano Kościołowi władzy nauczania ludzi, wydawania praw, rządzenia narodami, którą to władzę otrzymał Kościół od Chrystusa Pana, aby prowadził ludzi do szczęścia wiekuistego. I wtedy to zaczęto powoli zrównywać religię Chrystusową z innymi religiami fałszywymi i stawiać ją bezczelnie wprost w tym samym rzędzie; następnie podporządkowano ją pod władzę świecką i wydano ją prawie na samowolę rządu i panujących; dalej jeszcze poszli ci, którzy umyślili sobie, że należy zastąpić religię Bożą jakąś religią naturalną, naturalnym jakimś poruszeniem duszy. A nie brakło i państw, które sądziły, że mogą się obejść bez Boga i że ich religia to bezbożność i lekceważenie Boga.
Pius XI, encyklika Quas primas
Kazanie na święto Chrystusa Króla, 26.10.2025
Ewangelia: J 18, 33-37
Święto w ostatnią niedzielę października.
Jezus Chrystus Król – prawda obiektywna.
Krzyż zwycięski w samym centrum ludzkiej historii!
Jakież życie ludzkie ostoi się bez fundamentu prawdy?
Modlitwa o panowanie Jezusa Chrystusa Króla –
w naszych sercach, w naszych rodzinach,
w naszej Ojczyźnie i na całym świecie.
.
Christus vincit,
Christus regnat,
Christus ímperat.
A przeto powagą Naszą Apostolską ustanawiamy święto Pana Jezusa Chrystusa – Króla, które ma być na całym świecie obchodzone rokrocznie w ostatnią niedzielę miesiąca października, tj. w niedzielę, poprzedzającą bezpośrednio uroczystość Wszystkich Świętych. Polecamy również, aby w tym samym dniu corocznie odnawiano poświęcenie się Sercu Pana Jezusa, który to akt śp. Poprzednik Nasz Pius X każdego roku odnawiać nakazał (…).
Nie ma też powodu, Czcigodni Bracia, długo i wiele wyjaśniać, dlaczego ustanowiliśmy uroczystość Chrystusa – Króla, jako oddzielną od innych świąt, które również oznaczają i czczą poniekąd Jego królewską godność. Na jedno bowiem należy zwrócić uwagę: że choć we wszystkich uroczystościach Pana naszego Chrystus jest przedmiotem czci, to jednak w powodach tej czci nie jest uwzględniona władza i imię królewskie Chrystusa. Zapowiedzieliśmy zaś tę uroczystość na niedzielę dlatego, by nie tylko duchowieństwo, odprawiając Msze Święte i odmawiając pacierze kapłańskie, oddawało cześć niebieskiemu Królowi, lecz by i lud, wolny od zajęć codziennych, sercem radosnym pięknie zaświadczył, że Chrystusowi jest posłuszny i poddany. Na tę zaś uroczystość wydała się nam ostatnia niedziela października dlatego odpowiedniejszą niż inne, bo ona zamyka prawie okres roku kościelnego; w ten sposób doroczne uroczystości, w których święcimy pamięć tajemnic żywota Jezusa Chrystusa, zakończą się i pomnożą świętem Chrystusa Króla – i – zanim obchodzić będziemy chwałę Wszystkich Świętych, wprzód sławić i chwalić będziemy Tego, który triumfuje we wszystkich Świętych i wybranych swoich.
Pius XI, encyklika Quas primas
Szatańska to również sprawa, gdy się dusza niecierpliwi z oschłości i trudności na modlitwie i w innych duchownych ćwiczeniach. Już jej się wszystko wydaje straconym; ręce opuszcza, w pracy się zaniedbuje, a w końcu dochodzi do takiego zwątpienia i rozpaczenia, jakoby wszystko, co zdziałała dotąd, było daremnym i na zgubę jej tylko obrócić się miało. Bojaźń i trwoga dochodzą do tego stopnia, że dusza czuje się zupełnie od Boga opuszczoną.
A przecież tak nie jest. Owszem, niezliczone korzyści i istotny pożytek duchowny odnosi dusza z oschłości i z niesmaku na modlitwie, jeżeli zrozumie najmiłościwsze względem niej zamiary Boże i podda się im cierpliwie, pokornie i wytrwale. Św. Grzegorz mówi, że modlitwa ożywiona wiarą i ufnością jest zawsze bardzo Panu Bogu miłą, choćby dusza doświadczała największych oschłości i niesmaku.
Niech wytrwa wielkodusznie, nie opuszczając modlitwy, a choćby się nie umiała zdobyć ani na jedną dobrą myśl, choćby największych doznawała roztargnień i goryczy, modlitwa taka straconą nie będzie i nie pozostanie bez skutku.
Św. Piotr z Alkantary, Pokój duszy
Dusza, która poważnie traktuje Pana Boga – wierząca – ma szczere pragnienie, aby stawać się coraz lepszą, aby coraz bardziej podobać się Bogu. Za tym szlachetnym pragnieniem idzie konsekwentnie działanie.
Powinno to być naszym głównym zadaniem: zwyciężać samego siebie, co dzień w walce ze sobą stawać się mocniejszym i co dzień choć cokolwiek postąpić ku coraz lepszemu.
Tomasz a Kempis, O naśladowaniu Chrystusa
Kto kocha, zwraca uwagę na osobę kochaną. Kochaj i poważaj Pana naszego Jezusa Chrystusa. Powiedz codziennie Panu Jezusowi przynajmniej kilka słów serdecznych.
Kazanie na XIX Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 19.10.2025
Ewangelia: Mt 22, 1-14
Multi enim sunt vocáti, pauci vero elécti.
Albowiem wielu jest wezwanych, lecz mało wybranych (Mt 22, 14).
Człowiek rozumny poznaje prawdę.
Człowiek nierozumny obywa się bez prawdy. Błądzi.
Do Królestwa Bożego Bóg woła wszystkich ludzi, każdego człowieka. Jeden jest bowiem Bóg prawdziwy, w Trójcy Świętej Jedyny, jedna jest prawdziwa wiara, katolicka, i jeden jest prawdziwy Kościół, katolicki, do którego Pan Bóg wzywa wszystkich ludzi, każdego człowieka.
Pan Bóg zaprasza. Należy dać Panu Bogu dobrą odpowiedź – słowem, decyzją, postępowaniem.
Uzurpatorów, którzy chcieliby należeć do Królestwa Bożego, nie zachowując jego reguł i przykazań, czeka piekło. Kara Boża, wieczna i nieodwracalna.
Papież Leon XIII wzywa do gorliwej, wspólnej modlitwy, by Bóg swoją Opatrznością uwolnił Kościół „od ludzi szkodliwych i złych” (2 Tes 3, 2) i przywiódł wzburzone narody z powrotem do rozsądku i opamiętania przez Chrystusowe światło i miłość!
.
Poniższy fragment encykliki Leona XIII Octobri mensae. O Matce Boskiej Różańcowej, z 22 IX 1891 roku, wyraźnie wskazuje na niezwykłą skuteczność modlitwy rózańcowej. Różaniec jest narzędziem realnego, dobroczynnego wpływu na losy Kościoła i świata. A problemy w Kościele i w świecie dzisiaj są jeszcze bardziej poważne niż w XIX wieku, stąd i potrzeba modlitwy bardziej jeszcze pilna.
W świetle tej prawdy módlmy się na Różańcu codziennie – z pełnym przekonaniem, iż mamy w ten sposób swoją ważną rolę w przezwyciężaniu modernizmu w Kościele i antykatolickich mocy w świecie, i w przywracaniu katolickiego porządku.
Słowa Ojca Świętego:
Przeto więc rzecz sama woła, a woła coraz donośniej, że koniecznie potrzeba, by katolicy ochoczo „trwali w modlitwach i błaganiach przed Bogiem, nie ustając” (1 Tes 5, 17) i aby to czynili nie tylko każdy w swym mieszkaniu, lecz raczej publicznie należy gromadzić się w kościołach, usilnie błagając, by Bóg swoją Opatrznością uwolnił Kościół „od ludzi szkodliwych i złych” (2 Tes 3, 2) i przywiódł wzburzone narody z powrotem do rozsądku i opamiętania przez Chrystusowe światło i miłość.
Z pełnym zaufaniem i z pełnym przekonaniem polecajmy św. Józefowi wszystkie nasze intencje, dołączając je do codziennie odmawianej Litanii do św. Józefa. Słowa św. Teresy z Avili niech będą nam zachętą serdeczną!
Nie pamiętam, bym kiedykolwiek aż do tej chwili prosiła go o jaką rzecz, której by mi nie wyświadczył. Jest to rzecz zdumiewająca, jak wielkie rzeczy Bóg mi uczynił za przyczyną tego chwalebnego Świętego. Z ilu niebezpieczeństw na ciele i na duszy mnie wybawił. Innym Świętym, rzec można, dał Bóg łaskę wspomagania nas w tej lub innej potrzebie, temu zaś chwalebnemu Świętemu, jak o tym wiem z własnego doświadczenia, dał władzę wspomagania nas we wszystkich. Chciał nas Pan przez to zapewnić, że jak był mu poddany na ziemi jako opiekunowi i mniemanemu swemu ojcu, który miał prawo Mu rozkazywać – tak i w niebie czyni wszystko, o cokolwiek on Go prosi. Przekonali się o tym i inni, którym poradziłam, aby się jemu polecili. I coraz więcej jest już takich, którzy go czczą i wzywają, doznając na sobie tej prawdy.
Św. Teresa z Avili, Księga życia, rozdz. VI
W każdą środę modlimy się do św. Józefa, który patronuje naszemu duszpasterstwu. Po Mszy Świętej w środy prosimy szczególnie za Kościół święty, za Stolicę Apostolską, za katolickie duchowieństwo, o powszechny powrót ortodoksji katolickiej, za katolickie duszpasterstwa, szkoły i inne dzieła katolickie, o nawrócenie grzeszników, o pokój na świecie, za rodziców, wychowawców, nauczycieli, młodzież i dzieci, o obfite owoce duchowe naszego duszpasterstwa, za jego dobroczyńców i ofiarodawców, za nasze rodziny oraz w naszych osobistych intencjach, które możemy składać w pojemniku przy tablicy ogłoszeń.
Blog duszpasterstwa: Actualia – wejście
Więcej informacji o duszpasterstwie – tutaj
Kazanie na XVIII Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 12.10.2025
Ewangelia: Mt 9, 1-8
Zdrowie ciała.
Zdrowie duszy.
Zdrowie duszy jest ważniejsze.
Chopin żył grzesznie.
Umierał święcie.
My żyjmy święcie
i umierajmy święcie.
Bóg jest Sędzią.
Bóg zbawia.
Bóg potępia.
Bądź wierny modlitwie!
.
Bulla św. Piusa V Quo primum nie została prawnie odwołana.
Msza Święta w rycie rzymskim nie została prawnie odwołana.
Uczynimy rzecz miłą w oczach Bożych i dla Kościoła Katolickiego pożyteczną, jeśli codziennie modlić się będziemy o nawrócenie duchowieństwa novus ordo na wiarę katolicką.
Kazanie na XVII Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 5.10.2025
Lekcja: Ef 4, 1-6
Ewangelia: Mt 22, 34-46
Miłość Boga.
Miłość bliźniego.
Różaniec.
.
Przeto więc rzecz sama woła, a woła coraz donośniej, że koniecznie potrzeba, by katolicy ochoczo „trwali w modlitwach i błaganiach przed Bogiem, nie ustając” (1 Tes 5, 17) i aby to czynili nie tylko każdy w swym mieszkaniu, lecz raczej publicznie należy gromadzić się w kościołach, usilnie błagając, by Bóg swoją Opatrznością uwolnił Kościół „od ludzi szkodliwych i złych” (2 Tes 3, 2) i przywiódł wzburzone narody z powrotem do rozsądku i opamiętania przez Chrystusowe światło i miłość.
Leon XIII, encyklika Octobri mensae. O Matce Boskiej Różańcowej
W imię Boże rozpoczynamy październik – miesiąc Różańcowy. Bierzmy codziennie do ręki Różaniec i módlmy się. Lepiej uczynimy, jeśli będziemy gromadzić się razem na wspólną modlitwę Różańcową.
Na gorliwy początek i przebieg października AD 2025 zasilmy duszę słowem mobilizującym:
Pochwalać częste słuchanie Mszy, a także śpiewy, psalmy i długie modlitwy w kościele i poza nim.
Św. Ignacy z Loyoli, Reguły o trzymaniu z Kościołem
Dołóżcie starań, aby się częściej gromadzić na dziękczynieniu i uwielbianiu Boga. Gdy bowiem zbieracie się razem, słabnie moc szatana i dzięki zgodnej waszej wierze rozprasza się zło, które on sprowadza.
Św. Ignacy Antiocheński, biskup i męczennik
Dusze wybrane! Niewolnicy Jezusa i Maryi, wiedzcie o tym, że Zdrowaś Maryjo jest po Modlitwie Pańskiej najpiękniejszą ze wszystkich modlitw (…).
Błagam was usilnie, w imię miłości, jaką żywię do was w Jezusie i Maryi, byście odmawiali codziennie, o ile wam czas pozwoli, cały Różaniec, a w chwili śmierci błogosławić będziecie dzień i godzinę, kiedy mi uwierzyliście.
Św. Ludwik Marii Grignion de Montfort, Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny
Nasze skromne doraźne duszpasterstwo rzymskokatolickie jest duszpasterstwem Mszy Świętej – prawdziwej Mszy Świętej – i Różańca. Codziennie.
W tym roku, w miesiącu Różańcowym, przeczytajmy chociaż jeden katolicki tekst o Różańcu. – więcej
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.