Mogą się w duszy pojawiać niechęci do wypełniania codziennych obowiązków, modlitwy i pracy. Może to świadczyć o tym, że wada lenistwa nie została jeszcze z duszy gruntownie wykorzeniona. Należy wtedy modlić się o pomoc Bożą i działać contra tym niechęciom. Należy wolę naginać i cierpliwie, z determinacją i konsekwentnie, codziennie wypełniać swoje obowiązki, modlitwę i pracę. Wtedy wola się będzie wzmacniać, a wada lenistwa zostanie stopniowo skutecznie wykorzeniona.
Poważajmy katolickich biskupów i kapłanów, i ich świętą służbę.
I módlmy się codziennie za katolickich biskupów i kapłanów – o wypełnienie się w ich życiu woli Bożej, o świętość, potrzebne łaski, dary Ducha Świętego i zdrowie.
Wielki jesteś, Panie, i bardzo chwalebny: wielka moc Twoja, a mądrości Twojej miary nie masz. I dlatego chwalić Cię chce człowiek, drobna cząstka stworzenia Twojego. I chociaż nosi on na sobie piętno śmiertelności, a w głębi serca uczucie swej winy i to przekonanie, że pysznym się sprzeciwiasz. Pomimo tego chwalić chce Ciebie, bo jest drobną cząstką stworzenia Twojego. Ty go pobudzasz, że mu chwalić Ciebie przyjemnie, bo stworzyłeś nas dla siebie, i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie.
Św. Augustyn, Wyznania
Katolik poznaje swoją wiarę.
Katolik jest pewny swojej wiary!
Z Katechizmu katolickiego św. Piusa X:
Wiara jest cnotą nadprzyrodzoną, którą Bóg wlewa w nasze dusze i mocą której, opierając się na autorytecie Boga samego, wierzymy w to wszystko, co Bóg objawił i co za pośrednictwem swojego Kościoła do wierzenia podaje (…).
Wierzę w te prawdy o wiele mocniej, niż gdybym je widział na własne oczy, gdyż Bóg, który ani nie może się mylić, ani nie może w błąd wprowadzać, objawił je świętemu Kościołowi katolickiemu, a nam za pośrednictwem tego Kościoła.
Kazanie na XIV Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 25.08.2024
Maryjny sierpień
i nasze zadania pilne!
.
Miejmy zamiar szlachetny:
do śmierci wytrwać w łasce uświęcającej.
Błogosławieni czystego serca,
albowiem oni Boga oglądać będą (Mt 5, 8).
Evacuatio Missae evacuatio Crucis est.
Evacuatio Crucis evacuatio Poloniae est.
Eliminacja Mszy Świętej jest eliminacją Krzyża.
Eliminacja Krzyża jest eliminacją Polski.
Sprawy Boże – Bożymi metodami.
Bo: Cel nie uświęca środków.
Przybywa katolików, którzy wiarę katolicką coraz lepiej poznają i już nie dadzą się zawstydzić czy wpędzić w poczucie winy przez wierzących w modernizm.
Wiara katolicka, od dwudziestu wieków nauczana nieomylnie przez Kościół Katolicki, odnosi nas do Pana Boga, ale porządkuje także nasze życie doczesne. Jeśli praktykuję zasady katolickiej wiary w odniesieniu do wszystkich dziedzin mojego życia, moje serce jest spokojne i nabywam coraz większej pewności, że idę drogą słuszną.
Kazanie na XIII Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 18.08.2024
Ewangelia: Łk 17, 11-19
Dziękuję
.
Msza Święta jest ofiarą przebłagalną. Kończąc serię wpisów dotyczącą tegoż wątku, wypada polecić teologiczne opracowanie: podpisaną przez Kard. A. Ottavianiego i Kard. A. Bacciego Krótką analizę krytyczną Novus Ordo Missae. Wskazane są tam liczne niespójności między nową mszą posoborową, mającą charakter uczty, a katolicką Mszą Świętą, z jej charakterem ofiarniczym.
W jakim celu sprawowana jest Ofiara Mszy Świętej?
Ofiara Mszy Świętej składana jest Bogu z czterech powodów:
1) Aby oddać Bogu należną cześć i dlatego zwana jest ofiarą hołdu.
2) Aby podziękować Bogu za Jego dobrodziejstwa i dlatego zwana jest ofiarą eucharystyczną, czyli dziękczynną.
3) Aby przebłagać Boga i zadośćuczynić za nasze grzechy oraz aby wspomóc dusze w czyśćcu cierpiące i dlatego zwana jest ofiarą przebłagalną.
4) Aby wyprosić u Boga wszystkie łaski, które są nam potrzebne i dlatego zwana jest ofiarą prośby.
Katechizm katolicki Św. Piusa X
Kazanie na Wniebowzięcie NMP, 15.08.2024
Czy ktoś jeszcze dzisiaj mówi
o polskiej racji stanu?
.
Msza Święta jest ofiarą przebłagalną. Wyraża tę prawdę między innymi podpisana przez Kard. A. Ottavianiego i Kard. A. Bacciego Krótka analiza krytyczna Novus Ordo Missae, wskazująca na liczne niespójności między nową mszą posoborową a katolicką Mszą Świętą. Czytamy tam m. in.:
ROZDZIAŁ III
Przejdźmy teraz do celów Mszy św.
1. Cel ostateczny.
Ostatecznym celem Mszy jest ofiara na chwałę Trójcy Przenajświętszej, stosownie do słów Chrystusa, które tak określają pierwszy cel Wcielenia: „Dlatego wstępując w świat, mówi: Nie chciałeś ofiary i daniny, ale przygotowałeś Mi ciało” (Hbr 10, 5).
W Novus Ordo cel ten zniknął:
z offertorium, w którym nie ma już modlitwy „Suscipe Sancta Trinitas”;
z zakończenia Mszy, które nie zawiera już modlitwy „Placeat tibi, Sancta Trinitas”;
z Prefacji, ponieważ z cyklu niedzielnego znikła prefacja o Trójcy Św., którą zachowano tylko w uroczystość Trójcy Św., czyli raz w roku.
2.Cel bezpośredni.
Bezpośrednim celem Mszy św. jest ofiara przebłagalna. Także i on jest narażony na szwank, ponieważ zamiast podkreślać odpuszczenie grzechów żywych i umarłych, Novus Ordo kładzie nacisk na posilanie i uświęcanie obecnych (nr 54). To prawda, że Chrystus ustanowił sakrament Eucharystii podczas Ostatniej Wieczerzy i złożył Siebie samego na ofiarę, aby nas z Nim jako Ofiarą zjednoczyć. Jednak ofiara ta poprzedza spożycie Najświętszego Sakramentu i ma już przed komunią sakramentalną pełną zbawczą wartość – owoc ofiary krzyżowej. Dowodem na to jest, że można uczestniczyć we Mszy nie przystępując w sposób sakramentalny do komunii [To przesunięcie akcentów przejawia się także w zaskakującym usunięciu z trzech nowych kanonów „Memento”, czyli wspomnienia zmarłych, a także wszelkich wzmianek o cierpieniach dusz czyściowych, w intencji których zanoszona jest ofiara przebłagalna].
3 Cel immanentny
Immanentny cel Mszy zasadza się na tym, że jest ona przede wszystkim ofiarą.
Istotą każdej ofiary jest to, że musi się podobać Bogu i zostać przezeń przyjęta. W stanie grzechu pierworodnego żadna ofiara nie była odpowiednia, by mogła zostać przyjęta przez Boga, za wyjątkiem ofiary Chrystusa. Novus Ordo wynaturza ofiarowanie (offertorium) czyniąc z niego coś w rodzaju wymiany między człowiekiem a Bogiem: Człowiek przynosi chleb, zaś Bóg przemienia go w „chleb życia”, człowiek przynosi wino, a Bóg przemienia go w „napój duchowy”: „Błogosławiony jesteś Panie, Boże wszechświata, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb (wino), owoc ziemi (winnego krzewu) i pracy rąk ludzkich, który dziś Tobie przynosimy, aby stał się dla nas chlebem życia (napojem duchowym)” [W encyklice „Mysterium Fidei” Paweł VI potępia zarówno błędy symbolizmu, jak i nowe teorie „transsygnifikacji” i „transfinalizacji”: „nie jest słusznym naleganie na aspekt znaku sakramentalnego, jak gdyby symbolizm, który bezsprzecznie zawiera się w Eucharystii, wyrażał i wyczerpywał całą naturę obecności Chrystusa w tym sakramencie… ani traktowanie o tajemnicy przeistoczenia bez wzmiankowania cudownej przemiany całej substancji chleba w Ciało Chrystusa i całej substancji wina w Krew Chrystusa, o czym mówi Sobór Trydencki, jak gdyby polegała ona, jak to niektórzy twierdzą, na samej tylko „transsygnifikacji” i „transfinalizacji” (A.A.S. LVII, str. 755)].
Nie ma potrzeby dodawać, że wyrażenia „chleb życia” i „napój duchowy” są zupełnie nieokreślone, i mogą oznaczać cokolwiek. Odnajdujemy tu tę samą zasadniczą dwuznaczność, co w definicji Mszy: tam jedynie duchowa obecność Chrystusa pośród swoich, tu zaś „duchowa” (a nie substancjalna) przemiana chleba i wina [Encyklika „Mysterium Fidei” ujawnia i potępia wprowadzanie nowych formuł czy wyrażeń, które wprawdzie znajdują się w pismach Ojców lub magisterium, ale używane są jednoznacznie, w oderwaniu od całości doktryny katolickiej, z którą tworzą nierozerwalną jedność (np. „duchowe pożywienie”, „pokarm duchowy”, „napój duchowy”, etc.). Paweł VI przypomina, że „zachowując integralną wiarę, trzeba także zachować odpowiedni sposób wyrażania się, by wskutek posługiwania się niewyważonym słownictwem nie powstały, broń Boże, błędne opinie co do wiary w te nader wielkie prawdy” (BF VII, 344). Następnie Paweł VI cytuje św. Augustyna: „My zaś musimy mówić stosownie do pewnej zasady, aby ze swobody w słowach nie zrodziła się jakaś bezbożna opinia także co do rzeczy, które oznaczają” („De Civ. Dei”, X, 23). (…) „Należy zachowywać sposób wyrażania się, który Kościół – nie bez pomocy Ducha Świętego – wypracował w przeciągu stuleci oraz zatwierdził powagą Soborów, i który niejednokrotnie stał się znakiem i sztandarem prawdziwej wiary. Niech nikt przeto nie waży się go dowolnie zmieniać pod pretekstem nowej nauki. (…) Podobnie jest nie do przyjęcia, aby ktokolwiek zmieniał na własną rękę formuły, w których Sobór Trydencki podał do wierzenia tajemnicę Eucharystii” (A.A.S. LVII, 1965, str. 758)].
Podobna gra dwuznaczności została wprowadzona do przygotowania darów, za sprawą zniesienia dwóch pięknych modlitw. Pierwsza z nich, „Deus qui humanae substantiae dignitatem mirabiliter condidisti et mirabilius reformasti …”, przypominała stan pierwotnej niewinności człowieka oraz jego obecną kondycję istoty odkupionej krwią Chrystusa. Stanowiła ona krótkie i subtelne streszczenie całej ekonomii Ofiary, od Adama do czasów obecnych. Druga, końcowa modlitwa offertorium, towarzysząca przebłagalnemu ofiarowaniu kielicha, wyraża prośbę, aby ofiara wstąpiła „cum odore suavitatis” przed oblicze majestatu Bożego, i wzywa Jego miłosierdzia. Ona także stanowi znakomite streszczenie ekonomii Ofiary.
Zniesienie nieustannego odniesienia do Boga w modlitwie eucharystycznej sprawia, że nie ma żadnej różnicy między ofiarą Boską a ludzką.
Zniszczenie zwornika zmusza do wznoszenia zastępczych rusztowań; zniesienie rzeczywistego celu Mszy, zmusza do tworzenia celów fikcyjnych. Stąd gesty, które mają podkreślać związek między kapłanem a wiernymi, oraz między samymi wiernymi.
Stąd, natychmiast doprowadzony do absurdu, zwyczaj składania w momencie ofiarowania Hostii darów na rzecz ubogich i Kościoła. Szczególny charakter prawdziwej Hostii zostanie zupełnie zatarty, zaś uczestnictwo w bezkrwawej ofierze Chrystusa zamieni się w spotkanie filantropów lub przyjęcie dobroczynne.
Msza Święta jest ofiarą przebłagalną. Wyraża tę prawdę między innymi nauka zawarta w Katechizmie katolickim św. Piusa X:
W jakim celu sprawowana jest Ofiara Mszy Świętej?
Ofiara Mszy Świętej składana jest Bogu (…), aby przebłagać Boga i zadośćuczynić za nasze grzechy oraz aby wspomóc dusze w czyśćcu cierpiące i dlatego zwana jest ofiarą przebłagalną.
Kazanie na XII Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 11.08.2024
Jeślibyśmy nie wierzyli i zwątpili w Kościół Katolicki, który od dwudziestu wieków w osobach papieży i prawowiernych biskupów nieomylnie naucza Prawdy, zostalibyśmy wydani na łup pomysłów własnej głowy lub cudzych opinii. Brak by nam było ostatecznej instancji wiążąco nauczającej i autorytatywnie rozstrzygającej. Sytuacja duchowo poważna i niebezpieczna!
.
Msza Święta jest ofiarą przebłagalną. Wyraża tę prawdę między innymi modlitwa, którą kapłan odmawia przed końcowym błogosławieństwem. Kapłan modli się:
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta; ut sacrifícium, quod óculis tuæ majestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque et ómnibus, pro quibus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Trójco Przenajświętsza, przyjmij z upodobaniem hołd swego sługi i spraw, niech ta ofiara, którą ja niegodny złożyłem przed obliczem Twego majestatu, Tobie będzie miła, mnie zaś i wszystkim, za których ją ofiarowałem, niech przez miłosierdzie Twoje zjedna przebaczenie. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
W Novus ordo missae tej modlitwy nie ma.
Msza Święta jest ofiarą przebłagalną. Wyrażają tę prawdę między innymi modlitwy, które kapłan odmawia podczas obrzędu puryfikacji po Komunii Świętej. Kapłan modli się:
Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus: et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.
Cośmy ustami spożyli, daj, Panie, czystą przyjąć duszą, a ten dar doczesny niech się nam stanie lekarstwem na wieczność.
Corpus tuum, Dómine, quod sumpsi, et Sanguis, quem potávi, adhǽreat viscéribus meis: et præsta; ut in me non remáneat scélerum mácula, quem pura et sancta refecérunt sacraménta: Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.
Ciało Twoje, Panie, które spożyłem, i Krew, którą przyjąłem, niech przylgnie do wnętrza mego, i spraw, by nie pozostała we mnie zmaza grzechowa, posilił mnie bowiem czysty i święty Sakrament: Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
W Novus ordo missae drugiej z tych modlitw nie ma.
Msza Święta jest ofiarą przebłagalną. Wyrażają tę prawdę między innymi modlitwy, które kapłan odmawia przed Komunią Święta. W trzeciej modlitwie kapłan modli się:
Percéptio Córporis tui, Dómine Jesu Christe, quod ego indígnus súmere præsúmo, non mihi provéniat in judícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam: Qui vivis et regnas cum Deo Patre in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Panie Jezu Chryste, przyjęcie Ciała Twego, które ja niegodny ośmielam się spożyć, niech mi nie wyjdzie na sąd i potępienie, ale z miłościwej dobroci Twojej niech będzie dla mnie ochroną duszy i ciała oraz skutecznym lekarstwem: Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności Ducha Świętego Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
W Novus ordo missae ta modlitwa jest tylko opcjonalna i jest pozbawiona trynitarnej doksologii.
Msza Święta jest ofiarą przebłagalną. Wyrażają tę prawdę między innymi modlitwy, które kapłan odmawia przed Komunią Święta. W drugiej modlitwie kapłan modli się:
Dómine Jesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti: líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum ab ómnibus iniquitátibus meis, et univérsis malis: et fac me tuis semper inhærére mandátis, et a te numquam separári permíttas: Qui cum eódem Deo Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus in sǽcula sæculórum. Amen.
Panie Jezu Chryste, Synu Boga żywego, który z woli Ojca, za sprawą Ducha Świętego przez śmierć Swoją dałeś życie światu, wyzwól mnie przez to najświętsze Ciało i Krew swoją od wszystkich nieprawości moich i od wszelkiego zła; spraw także, bym zawsze lgnął do przykazań Twoich i nie dozwól mi nigdy odłączyć się od Ciebie: Który z tymże Bogiem Ojcem i Duchem Świętym żyjesz i królujesz, Bóg na wszystkie wieki wieków. Amen.
W Novus ordo missae ta modlitwa jest tylko opcjonalna i jest pozbawiona trynitarnej doksologii.
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.