Kazanie na Dedykację Św. Michała Archanioła, 29.09.2024
Lekcja: Ap 1, 1-5
Ewangelia: Mt 18, 1-10
Do Św. Michała Archanioła módlmy się codziennie:
Sáncte Míchaël Archángele,
defénde nos in proelio,
contra nequítiam et insídias diáboli
esto praesídium.
Imperet illi Deus,
súpplices deprecámur:
túque, Prínceps milítiae caeléstis,
sátanam aliósque spíritus malígnos,
qui ad perditiónem animárum pervagántur in mundo,
divína virtúte, in inférnum detrúde.
Amen.
.
Ks. prof. Franciszek Spirago pisze w Katolickim Katechizmie Ludowym o dążnościach i celach wolnomularzy. Czytamy na ten temat m.in.:
Włoski podręcznik „Przyjaciel ludu” (1889) udziela członkom [wolnomularstwa] następujących rad: D u c h o w i e ń s t w o należy zdyskredytować w oczach ludu, w poszczególnych gminach należy podburzać ludność przeciwko duszpasterzom; księży należy szpiegować, spisywać różne szczegóły z ich życia i ogłaszać je w dziennikach, by w ten sposób podkopywać poważanie i znaczenie duchowieństwa. W wyborze środków, wiodących do tego celu, nie należy być zbyt wybrednym.
Można dodać obiektywnie: kto dyskredytuje czy zniesławia katolickiego biskupa czy kapłana, wpisuje się w wolnomularskie wskazówki i praktyki.
W Katechizmie katolickim św. Piusa X czytamy:
Czy grzechem jest znieważanie kapłanów?
Znieważanie kapłanów jest bardzo ciężkim grzechem, gdyż zniewagi i obelgi wymierzone w kapłanów spadają na samego Jezusa Chrystusa, który powiedział swym Apostołom: «Kto wami gardzi, ten Mną gardzi».
Truizm, ale powiedzmy: Jeśli tekst czytam uważnie, pojmę więcej niż gdybym czytał nieuważnie.
Św. Wincenty z Lerynu w dziele Commonitorium pisał:
Prawdziwym i szczerym katolikiem jest ten, kto prawdę Bożą, kto Kościół, kto Ciało Chrystusa miłuje, kto nad Boską religię, kto nad wiarę katolicką niczego wyżej nie ceni, ani niczyjej powagi, ani miłości, ani geniuszu, ani wymowy, ani filozofii, lecz gardzi tym wszystkim, i niewzruszenie trwa przy wierze, a postanawia tego tylko się trzymać i w to wierzyć, czego się powszechnie z dawien dawna Kościół trzyma.
Prawdziwy katolik, jeśli spostrzeże, że ktoś później jakąś nową i nieznaną naukę zaprowadza, poza wszystkimi albo wbrew wszystkim świętym, to pouczony szczególnie słowami błogosławionego Pawła Apostoła, widzi w tym nie nową religię, lecz pokusę. O tym bowiem pisze Apostoł w pierwszym liście do Koryntian: «Muszą być herezje, aby utwierdzeni ukazali się wśród was»; dlatego Bóg nie wykorzenia natychmiast twórców herezji, aby utwierdzeni na jaw wypłynęli, to znaczy, aby się pokazało, w jakim stopniu każdy jest wytrwałym, wiernym i niezachwianym miłośnikiem wiary.
I rzeczywiście, jak tylko jakaś nowość wypłynie, zaraz odróżnisz ciężkie ziarno od lekkiej plewy; wtedy bez trudu wywiewa wszystko z klepiska, co na nim lekkiego leżało. Jedni natychmiast całkowicie odlatują; inni odwiani tylko, lękają się zagłady, ale wstydzą się wrócić, zranieni, półmartwi, półżywi, bo napili się trucizny w takiej ilości, że ich ani nie zabija ani się strawić nie daje; ani o śmierć nie przyprawia, ani żyć nie pozwala. Smutny to stan! Jakie fale niepokojów, jakie odmęty nimi miotają! To pędzą w wirze błędu, dokąd ich wiatr ponosi; to wszedłszy w siebie, niby fale odbite odskakują! Raz z lekkomyślną pewnością siebie rzeczy niepewne przyjmują; to znowu wzdrygają się z nierozumnym lękiem nawet przed tym, co pewne, niezdecydowani którędy iść, którędy wrócić; czego chcieć, czego unikać; czego się trzymać, a czego poniechać.
Ale ta udręka zwątpiałego i chwiejnego serca może się stać dla nich lekarstwem z miłosierdzia Bożego, jeśli się opamiętają. Bo na to nimi poza bezpieczną przystanią wiary katolickiej miotają, smagają i niemal nie uśmiercają burze sprzecznych myśli, by rozpięte swobodnie żagle swej pychy, które rozdął wiatr nowości, zwinęli; by wycofali się w zaciszną przystań łagodnej i dobrej Matki [=Kościoła] i tam pozostali; by wyrzucili wprzód z siebie gorzkie męty błędów i mogli pić zdroje żywej i tryskającej wody. Niech więc ku swemu zbawieniu oduczą się tego, czego się ku zgubie nauczyli, a z całego dogmatu Kościoła niech to, co da się pojąć, pojmują, a co nie, w to niech wierzą.
I przypomnijmy jeszcze słowa św. Hieronima, Doktora Kościoła:
Ecclesia ibi est, ubi fides vera est.
Kościół jest tam, gdzie jest prawdziwa wiara.
Rzecz oczywista, że chodzi tu o Kościół Katolicki – nie reformowany; i o wiarę katolicką – nie reformowaną.
Jest coś bardzo szlachetnego w widoku człowieka pochylającego się z uwagą nad katolicką lekturą.
Kto chce być zawsze z Bogiem, powinien często modlić się i czytać.
Św. Izydor z Sewilli
Św. Paweł Apostoł pisze o służbie apostolskiej – wzór dla duszpasterzy:
Nie dając nikomu żadnego zgorszenia, aby nie ganiono posługiwania naszego, we wszystkim okazujmy się jako słudzy Boży w wielkiej cierpliwości (2 Kor 6, 3-4).
Proszę was tedy usilnie, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście wydawali ciała wasze na ofiarę żyjącą, świętą, przyjemną Bogu, na rozumną służbę waszą. A nie upodabniajcie się do tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnowę umysłu waszego, abyście doświadczali, która jest wola Boża dobra, i przyjemna, i doskonała (Rz 12, 1-2).
Kazanie na XVIII Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 22.09.2024
Lekcja: 1 Kor 1, 4-8
Ewangelia: Mt 9, 1-8
Dwie kwestie pilne:
Patrzmy, co się wokół nas dzieje.
I… dbajmy o świętość swojej duszy!
.
Jest rzeczą niemożliwą mocno kochać prawdę i nie czuć nienawiści do kłamstwa, mocno kochać dobro i Dobro Najwyższe, którym jest Bóg, nie żywiąc równocześnie nienawiści do tego, co nas od Boga odwraca. W sercu najpokorniejszych i najłagodniejszych świętych jest święta nienawiść zła, która jest równie mocna jak ich miłość Boga. W Niepokalanym Sercu Maryi jako skutek Jej gorącej miłości jest płomienna nienawiść zła, która Ją czyni straszną dla szatana.
O. Réginald Garrigou-Lagrange OP, Trzy okresy życia wewnętrznego wstępem do życia w niebie
Na drodze życia duchowego, po której powinniśmy postępować, ważna jest modlitwa myślna – rozmyślanie, medytacja.
Warto zacząć od najprostszej praktyki łączenia niespiesznej lektury tekstów duchowych z namysłem i modlitwą.
Wprowadzeniem w modlitwę myślną może być także rozważanie Męki Pańskiej, na przykład odprawienie Drogi Krzyżowej bez książeczki do nabożeństwa. Idę z Matką Bożą Bolesną, towarzysząc Panu Jezusowi na Drodze Krzyżowej, z sercem kochającym – rozważam.
Cały Kościół nie jest w stanie oddać takiej czci Panu Bogu, otrzymać tylu łask, ile jeden kapłan sprawujący Ofiarę Mszy Świętej.
Św. Alfons Maria Liguori
Uniżajcie się zatem pod potężną ręką Bożą,
aby was wywyższył w czasie nawiedzenia.
1 P 5, 6
Apostoł Narodów, św. Paweł, naucza:
Jedno ciało i jeden duch, jak jesteście wezwani w jednej nadziei wezwania waszego. Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest nad wszystkimi i poprzez wszystko i we wszystkich nas (Ef 4, 4-6).
Pan nasz Jezus Chrystus mówi:
Jam jest droga, i prawda, i życie. Nikt nie przychodzi do Ojca, jak tylko przeze Mnie (J 14, 6).
Ja jestem bramą. Jeśli kto wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony (J 10, 9).
Św. Piotr Apostoł głosi o Panu naszym Jezusie Chrystusie:
I nie ma w nikim innym zbawienia. Nie ma bowiem innego imienia pod niebem, danego ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni (Dz 4, 12).
Kazanie na 7 Boleści Najświętszej Maryi Panny, 15.09.2024
Lekcja: Jud. 13, 22. 23. 24. 25
Ewangelia: J 19, 25-27
W czasach, w których żyjemy, w bardzo trudnych czasach, kiedy oficjalnie zakazuje się składania Panu Bogu Najświętszej Ofiary Mszy Świętej, w czasach, kiedy w oficjalnych strukturach kościelnych krzewi się jawnie błędy wierze katolickiej przeciwne, w czasach, kiedy całe społeczeństwa porzucają wiarę i odchodzą od Kościoła, my, razem z Maryją, Matką Bolesną, z wielką pokorą pozostańmy wierni, bądźmy blisko Chrystusowego Krzyża, bądźmy blisko katolickiego ołtarza, bądźmy blisko Najświętszej Ofiary Mszy Świętej!
.
Na Boże wymogi moralne dusza ma jedną odpowiedź: Dobrze, Panie Boże, tak zrobię. I tak czyni.
Wysoki stopień dojrzałości duchowej.
Cenna jest przed Bogiem dusza prostolinijna, ufna i posłuszna jak dziecko.
Zaprawdę powiadam wam: Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie się jako dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego (Mt 18, 3).
Kto szanuje kapłana, szanuje Chrystusa; a kto krzywdzi kapłana, krzywdzi samego Chrystusa.
Św. Jan Chryzostom
Wiara jest jako okręt, bez którego nie można przepłynąć przez morze życia do portu wiecznej szczęśliwości.
Ks. F. Spirago
Mówił zaś do wszystkich: Jeśli kto chce iść za Mną, niech zaprze samego siebie, a weźmie krzyż swój na każdy dzień, i niech idzie za Mną (Łk 9, 23).
Są w Ewangelii aspekty pocieszające i są aspekty bardzo wymagające.
Możemy to stwierdzić, jeśli przynajmniej jeden dzień – od rana do wieczora – staramy się przeżyć w doskonałej zgodności z wymaganiami Ewangelii.
Kazanie na Narodzenie Najświętszej Maryi Panny, 08.09.2024
Lekcja: Przyp. 8, 22-35
Ewangelia: Mt 1, 1-16
Ku czci Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
.
Dusze wybrane! Niewolnicy Jezusa i Maryi, wiedzcie o tym, że Zdrowaś Maryjo jest po Modlitwie Pańskiej najpiękniejszą ze wszystkich modlitw (…).
Błagam was usilnie, w imię miłości, jaką żywię do was w Jezusie i Maryi, byście odmawiali codziennie, o ile wam czas pozwoli, cały Różaniec, a w chwili śmierci błogosławić będziecie dzień i godzinę, kiedy mi uwierzyliście.
Św. Ludwik Marii Grignion de Montfort, Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny
Żyjemy w społeczności. Podlegamy władzy. Reguły katolickie podane przez Leona XIII będą nam wielką pomocą, aby w odniesieniu do władzy nie popadać w ubóstwienie i ślepe posłuszeństwo:
Jeden jest tylko powód uwalniający ludzi od posłuszeństwa, mianowicie gdyby żądano od nich czegoś przeciwnego prawu naturalnemu albo Bożemu, tam bowiem, gdzie zachodzi pogwałcenie prawa natury lub woli Bożej, zarówno sam rozkaz, jak wykonanie go byłoby zbrodnią. Gdyby więc ktoś znalazł się w tym położeniu, iż miałby do wyboru nie usłuchać rozkazów Boga albo panujących, powinien postąpić według słów Jezusa Chrystusa, nakazujących oddać: „co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu” (Mt 22, 21), a idąc za przykładem Apostołów śmiało odpowiedzieć: „Więcej trzeba słuchać Boga, aniżeli ludzi” (Dz 5, 29). I nie zarzucać tym, którzy w ten sposób postępują, iż łamią obowiązek posłuszeństwa, jeśli bowiem wola panujących jest w sprzeczności z wolą i prawami Boga, to oni sami władzy swej granice przekraczają i sprawiedliwość odwracają. Władza ich traci wówczas swą podstawę, albowiem gdzie nie ma sprawiedliwości, nie może być władzy.
Leon XIII, Diuturnum illud – O władzy politycznej
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.