Kazanie na Zesłanie Ducha Świętego, 8.06.2025
Lekcja: Dz 2, 1-11
Ewangelia: J 14, 23-31
„Nie możemy mieć nic wspólnego z obcym błędem”
(św. Ambroży)
Duch Święty prowadzi do Najświętszej Ofiary Mszy Świętej.
Diabeł od Mszy Świętej odwodzi.
Ty PRZYBYWAJ do stóp ołtarza,
a do Twojej duszy PRZYBĘDZIE Duch Święty!
.
HYMN DO DUCHA ŚWIĘTEGO
O Stworzycielu Duchu, przyjdź,
Nawiedź dusz wiernych Tobie krąg,
Niebieską łaskę zesłać racz
Sercom, co dziełem są Twych rąk.
Pocieszycielem jesteś zwan,
I najwyższego Boga dar,
Tyś namaszczeniem naszych dusz,
Zdrój żywy, miłość, ognia żar.
Ty darzysz łaską siedemkroć,
Bo moc z prawicy Ojca masz;
Przez Ojca obiecany nam,
Mową wzbogacasz język nasz.
Światłem rozjaśnij naszą myśl,
W serca nam miłość świętą wlej,
I wątłą słabość naszych ciał
Pokrzep stałością mocy swej.
Nieprzyjaciela odpędź w dal
I Twym pokojem obdarz wraz;
Niech w drodze za przewodem Twym
Miniemy zło, co kusi nas.
Daj nam przez Ciebie Ojca znać,
Daj, by i Syn poznany był,
I Ciebie, jedno Tchnienie Dwóch,
Niech wyznajemy z wszystkich sił.
Niech Bogu Ojcu chwała brzmi,
Synowi, który zmartwychwstał,
I Temu, co pociesza nas,
Niech hołd wieczystych płynie chwał.
V. Ześlij Ducha Twego, a powstanie życie.
R. I odnowisz oblicze ziemi.
Módlmy się. Boże, któryś pouczył serca wiernych światłem Ducha Świętego, daj nam w tymże Duchu poznać, co jest prawe i Jego pociechą zawsze się radować. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
Veni Creator
Veni Creátor Spíritus,
mentes tuórum vísita,
imple supérna grátia,
quæ tu creásti péctora.
Qui díceris Paráclitus,
Altíssimi donum Dei,
fons vivus, ignis cáritas,
et spiritális únctio.
Tu septifórmis múnere,
dígitus patérnæ déxteræ,
tu rite promíssum Patris
sermóne ditans gúttura.
Accénde lumen sénsibus,
infúnde amórem córdibus,
infirma nostri córporis
virtúte firmans pérpeti.
Hostem repéllas lóngius
pacémque dones prótinus;
ductóre sic te prǽvio
vitémus omne nóxium.
Per Te sciámus da Patrem
noscámus atque Fílium,
teque utriúsque Spíritum
credámus omni témpore.
Deo Patri sit glória,
et Fílio, qui a mórtuis
surréxit, ac Paráclito,
in sæculórum sǽcula.
Amen.
Véni Sáncte Spíritus, réple tuórum córda fidélium, et túi amóris in éis ígnem accénde.
V. Emítte Spíritum túum et creabúntur.
R. Et renovábis fáciem térrae.
Oremus: Déus, qui córda fidélium Sáncti Spíritus illustratióne docuísti: da nóbis in eódem Spíritu récta sápere, et de éius sémper consolatióne gaudére. Per Chrístum Dóminum nóstrum. Amen.
SEKWENCJA
Przybądź, Duchu Święty,
Ześlij z nieba wzięty
Światła Twego strumień.
Przyjdź, Ojcze ubogich,
Przyjdź, Dawco łask drogich,
Przyjdź, Światłości sumień.
O, najmilszy z gości,
Słodka serc radości,
Słodkie orzeźwienie.
W pracy Tyś ochłodą,
W skwarze żywą wodą,
W płaczu utulenie.
Światłości najświętsza,
Serc wierzących wnętrza
Poddaj Twej potędze.
Bez Twojego tchnienia
Cóż jest wśród stworzenia?
Jeno cierń i nędze.
Obmyj, co nieświęte,
Oschłym wlej zachętę,
Ulecz serca ranę.
Nagnij, co jest harde,
Rozgrzej serca twarde,
Prowadź zabłąkane.
Daj Twoim wierzącym,
W Tobie ufającym,
Siedmiorakie dary.
Daj zasługę męstwa,
Daj wieniec zwycięstwa,
Daj szczęście bez miary.
Sequentia
Veni, Sancte Spíritus,
et emítte cǽlitus
lucis túæ rádium.
Veni, pater páuperum,
veni, dator múnerum,
veni, lumen córdium.
Consolátor óptime,
dulcis hóspes ánimæ,
dulce refrigérium.
In labóre réquies,
in æstu tempéries,
in fletu solácium.
O lux beatíssima,
reple cordis íntima
tuórum fidélium.
Sine tuo númine,
nihil est in hómine,
nihil est innóxium.
Lava quod est sórdidum,
riga quod est áridum,
sana quod est sáucium.
Flecte quod est rígidum,
fove quod est frígidum,
rege quod est dévium.
Da túis fidélibus,
in te confidéntibus,
sácrum septenárium.
Da virtútis méritum,
da salútis éxitum,
da perénne gáudium.
WEZWANIE DUCHA ŚWIĘTEGO
Przyjdź, Duchu Święty, napełnij serca Twych wiernych i zapal w nich ogień Twojej miłości.
V. Ześlij Ducha Twego, a powstanie życie.
R. I odnowisz oblicze ziemi.
Módlmy się. Boże, któryś pouczył serca wiernych światłem Ducha Świętego, daj nam w tymże Duchu poznać, co jest prawe i Jego pociechą zawsze się radować. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
Veni, Sancte Spiritus, reple tuorum corda fidelium, et tui amoris in eis ignem accende.
V. Emitte Spíritum tuum et creabúntur.
R. Et renovábis faciem terrae.
Oremus: Deus, qui corda fidelium Sancti Spíritus illustratione docuísti: da nobis in eodem Spíritu recta sápere, et de eius semper consolatione gaudére. Per Christum Dominum nostrum. Amen.
Spowiedź powinno się odbywać w wielkim duchu wiary, pamiętając, że spowiednik zastępuje Pana Jezusa: jest on sędzią, gdyż sakrament ten udziela się w formie sądu: Ego te absolvo…; jest on również ojcem duchownym i lekarzem, który życzliwe przepisuje lekarstwa, jeśli mu dobrze przedstawić swoją chorobę.
Nie wystarcza wobec tego oskarżenie mgliste, które nic nie powie spowiednikowi, jak np.: miałem roztargnienia na modlitwie. Trzeba się oskarżyć: byłem specjalnie roztargniony przez niedbalstwo w tym ćwiczeniu pobożnym, ponieważ przygotowałem się do niego źle, bez skupienia, lub ponieważ nie walczyłem z roztargnieniami pochodzącymi z drobnej urazy, z jakiegoś przywiązania zbyt uczuciowego, czy z ciekawości. Należy również przypomnieć powzięte postanowienia i powiedzieć, czy się je spełniło lepiej czy gorzej. Tym sposobem uniknie się rutyny i niedbalstwa.
Trzeba szczególnie pobudzać się do skruchy i do dobrych postanowień, które są koniecznym jej następstwem (…).
Czyż może być prawdziwszy i niezbędniejszy akt pokory, jak szczere wyznanie popełnionych błędów! Jest to lekarstwo na pychę, która jest korzeniem wszystkich grzechów (…).
Akt pokuty, którym jest skrucha, jest żalem za grzech, wyrzeczeniem się go, ponieważ nie podoba się on Bogu i oddala nas od Niego. Toteż dusza nawraca się, powraca do Pana, od którego odwróciła się przez grzech śmiertelny lub oddaliła przez grzech powszedni. Zbliża się i rzuca – jeśli tak można powiedzieć – z ufnością i miłością w ramiona miłosierdzia.
O. Réginald Garrigou-Lagrange OP, Trzy okresy życia wewnętrznego wstępem do życia w niebie
Duch Święty prowadzi do Najświętszej Ofiary Mszy Świętej.
Diabeł od Mszy Świętej odwodzi.
U podstaw przezwyciężenia trwającego już kilkadziesiąt lat zamętu powszechnego w strukturach kościelnych leży nieskorumpowana, prawdziwa odpowiedź na pytanie:
Czy religia krzewiona od kilkudziesięciu lat w oficjalnych strukturach kościelnych jest tą samą religią – katolicką – którą Kościół Katolicki krzewił nieomylnie przez dwadzieścia wieków?
Od nieskorumpowanej, prawdziwej odpowiedzi na powyższe pytanie zawisła nadzieja przywrócenia Chrystusowego ładu w strukturach kościelnych.
Od nieskorumpowanej, prawdziwej odpowiedzi na powyższe pytanie zawisła nasza wierność Prawdzie i nasze zbawienie, tylko bowiem wiara katolicka – jako jedyna prawdziwa – daje zbawienie.
Dziwić się należy, że wielu nie stawia tak elementarnego pytania. My je stawiajmy – z powagą i rzetelnie.
Kazanie na Niedzielę podczas Oktawy Wniebowstąpienia, 1.06.2025
Lekcja: 1 P 4, 7-11
Ewangelia: J 15, 26 – 16, 4
Miłość za miłość
Perspektywy dobra są szeroko otwarte!
.
Kazanie na Wniebowstąpienie Pańskie, 29.05.2025
Lekcja: Dz 1, 1-11
Ewangelia: Mk 16, 14-20
.
Kazanie na V Niedzielę po Wielkanocy, 25.05.2025
Przez Ojczyznę ziemską
do Ojczyzny niebieskiej!
Kto by popierał
i oddawał głos na kandydata,
który deklaruje liberalizację prawa
umożliwiającego
zabijanie dzieci przed urodzeniem,
współdziała w złu
i popełnia grzech śmiertelny.
.
Z pism św. Jana Bosko, kapłana, Meraviglie della Madre di Dio invocata sotto il titolo di Maria Ausiliatrice, Torino 1868, c. II et praef., pp. 25-28 et 5-8.
Kiedy święta Elżbieta ujrzała Najświętszą Dziewicę wchodzącą do swojego domu, została napełniona Duchem Świętym do tego stopnia, że natchniona zaczęła prorokować: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego łona”. Tymi słowami Duch Święty pouczył, że Najświętsza Dziewica, obdarzona łaskami z nieba, została wybrana, aby ludzkości znowu przynieść to błogosławieństwo, które zostało utracone przez Ewę i przez tyle wieków było z utęsknieniem oczekiwane.
Na słowa swojej krewnej Maryja odpowiedziała również pod natchnieniem Bożym: „Wielbi dusza moja Pana, bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia”. Żeby więc chwała Maryi mogła rozszerzać się na wszystkie pokolenia i aby one mogły nazywać Ją błogosławioną, trzeba było, by wszystkie pokolenia doznawały z Jej strony niezwykłego i nieustannego dobrodziejstwa, które będąc stałym motywem ich wdzięczności uzasadniałoby wieczną Jej chwałę.
To stałe i cudowne dobrodziejstwo nie może być inne jak pomoc, którą Maryja świadczy ludziom, pomoc, która powinna obejmować wszystkie czasy oraz rozszerzać się na wszystkie miejsca i na wszystkich ludzi.
Tytuł „Wspomożenie chrześcijan”, przypisywany Czcigodnej Matce Zbawiciela, nie jest rzeczą nową w Kościele Chrystusa, ale w tych ostatnich czasach zaczęto go używać w stosunku do Błogosławionej Dziewicy ze specjalnego względu. Obecnie do wzywania Maryi nie zmuszają nas sprawy prywatne, lecz bardzo ważne niebezpieczeństwa zagrażające wszystkim wiernym. Obecnie sam Kościół katolicki stał się przedmiotem ataków. Atakuje się jego prace, jego święte instytucje, jego głowę, jego naukę i karność. Kościół katolicki jest atakowany jako ostoja prawdy i nauczyciel wszystkich wiernych.
Dlatego, aby wyprosić od Boga szczególną pomoc w tych czasach, wszyscy katolicy na całym świecie uciekają się do Maryi jako wspólnej Matki, specjalnej Wspomożycielki rządzących i narodów katolickich.
Z całą słusznością twierdzimy, że Bóg Maryję ustanowił „Wspomożeniem chrześcijan” i że Ona zawsze okazywała się taką w nieszczęściach publicznych, szczególnie wobec ludów cierpiących i walczących za wiarę.
Niech święta Dziewica pomaga nam wszystkim, abyśmy żyli przywiązani do nauki i Kościoła, których głową jest papież, zastępca Jezusa Chrystusa, i niech wyjedna nam łaskę wytrwania w świętej służbie Bożej na ziemi, byśmy mogli dojść do Niej w królestwie chwały w niebie.
Maj to miesiąc poświęcony Matce Bożej. Kochajmy Matkę Bożą i czcijmy! Przybiegajmy z gorliwością na nabożeństwa majowe odprawiane w katolickich duszpasterstwach. Rodzice przyjdą ze swoimi dziećmi, aby uczyć swoje pociechy od małości czci i miłości do Matki Bożej.
Czy to możliwe, aby rodzina katolicka deklarująca przywiązanie do Tradycji ani razu nie przybyła z dziećmi na nabożeństwo majowe? Czy to byłoby miłe Matce Bożej, jeśliby ktoś na nabożeństwa majowe nie przychodził albo z nich wychodził? Czy nie mamy do czynienia z wyziębieniem serc, z brakiem pobożności maryjnej w naszych rodzinach czy w środowiskach Tradycji?
Powrót do Tradycji to także powrót do gorliwej pobożności maryjnej i katolickich maryjnych zwyczajów, do których należą w Polsce nabożeństwa majowe, w czasie których śpiewa się litanię loretańską i maryjne pieśni.
Kochajmy Matkę Bożą, naszą Królową i Wspomożycielkę, czcijmy Ją i poświęcajmy Jej czas – z miłości. Przybywajmy na nabożeństwa majowe!
Tajemnica spowiedzi nie dopuszcza żadnych wyjątków i jest obowiązkiem spowiednika oraz niezbywalnym prawem penitenta. Kapłan spowiednik jest ściśle zobowiązany do zachowania tajemnicy spowiedzi. Nie wolno mu żadnym sposobem zdradzić penitenta, wskazując na jego osobę i wyjawiając jego grzechy. Tajemnica spowiedzi jest nienaruszalna i nie dopuszcza żadnych wyjątków. Nie może być naruszona w żadnych okolicznościach ani z jakiegokolwiek powodu.
Uzurpacje w tym względzie władzy świeckiej (ostatnio w Waszyngtonie) nie mają racji bytu i nigdy nie mogą być, ani nie będą, zaakceptowane przez Kościół.
Historia Kościoła Katolickiego odnotowuje budujące przykłady wierności kapłańskiej. Spowiednicy, których usiłowano zmusić do zdrady tajemnicy spowiedzi i ujawnienia wyznawanych przez penitenta grzechów, oddawali życie w obronie tajemnicy sakramentalnej.
Kazanie na IV Niedzielę po Wielkanocy, 18.05.2025
„Na szczęście powierzone mu
owieczki Chrystusowe,
bardzo około wiary katolickiej
czujne i ostrożne…”
.
Evacuatio Missae evacuatio Crucis est.
Evacuatio Crucis evacuatio Poloniae est.
Eliminacja Mszy Świętej jest eliminacją Krzyża.
Eliminacja Krzyża jest eliminacją Polski.
Polska, nasza ojczyzna ziemska. Polska racja stanu. Trzeba dzisiaj mówić często i wyraźnie o polskiej racji stanu.
Fundamentem polskiej racji stanu jest przywracanie katolickiego kultu, który Kościół Katolicki na polskiej ziemi sprawował przez wieki ku chwale Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Msza Święta w rycie rzymskim jest kultem katolickim.
Fundamentem polskiej racji stanu jest przywracanie katolickiej i apostolskiej wiary – niezmienionej, niezmodernizowanej, tej samej, którą Kościół Katolicki przyniósł na polską ziemię ponad tysiąc lat temu.
Na tym fundamencie katolickiej i apostolskiej wiary i katolickiego kultu wszelkie dobro w naszej Ojczyźnie odbudowane być może.
Kto może pojąć, niech pojmuje.
Kazanie na III Niedzielę po Wielkanocy, 11.05.2025
Cóż to słyszymy z Watykanu w tych dniach?
„Chcemy być kościołem synodalnym”.
Natomiast Kościół Katolicki naucza:
„Pierwszym warunkiem zbawienia
jest zachowanie reguły wiary”
(IV Sobór Konstantynopolitański).
Módlmy się o wielki cud,
aby wiara katolicka i apostolska
powróciła powszechnie
do oficjalnych struktur kościelnych!
.
Pierwszym warunkiem zbawienia jest zachowanie reguły wiary.
IV Sobór Konstantynopolitański
A ponieważ bramy piekielne, chcąc zniszczyć Kościół, jak gdyby to było możliwe, zewsząd z coraz większą nienawiścią powstają przeciw jego fundamentom położonym przez Boga, za zgodą świętego Soboru uważamy, że dla ochrony, bezpieczeństwa i rozwoju owczarni katolickiej konieczne jest, aby wszystkim wiernym przedstawić naukę o ustanowieniu, ciągłości i naturze świętego prymatu apostolskiego, na którym opiera się siła i moc całego Kościoła, naukę, którą należy wyznawać i utrzymywać według starożytnej i niezmiennej wiary Kościoła powszechnego, oraz aby napiętnować i potępić błędy przeciwne tej nauce, które są szczególnie niebezpieczne dla owczarni Pańskiej (Sobór Watykański, Sesja IV, 18 VII 1870, I Konstytucja Dogmatyczna Pastor aeternus o Kościele Chrystusowym).
Kościół Katolicki naucza:
„Neque enim Petri successoribus Spiritus Sanctus promissus est, ut eo revelante novam doctrinam patefacerent, sed ut, eo assistente, traditam per Apostolos revelationem seu fidei depositum sancte custodirent et fideliter exponerent” (Conc. Vaticanum I, Sessio IV, 18 Jul. 1870, Constitutio dogmatica I Pastor aeternus de Ecclesia Christi).
„Albowiem następcom Piotra Duch Święty został obiecany nie w tym celu, by na podstawie Jego objawienia podawali nową naukę, lecz aby przy Jego pomocy święcie strzegli i wiernie wyjaśniali otrzymane przez Apostołów Objawienie, tzn. depozyt wiary” (Sobór Watykański, Sesja IV, 18 VII 1870, I Konstytucja Dogmatyczna Pastor aeternus o Kościele Chrystusowym, rozdział IV).
Uroczystość św. Stanisława, Biskupa i Męczennika, przynagla nas do modlitwy za KATOLICKICH biskupów i kapłanów, aby ich słowo było powszechnie dostępne i słyszalne – zawsze wierne katolickiemu depozytowi wiary. Dobrem serca biskupiego i kapłańskiego jest poczucie obowiązku: Jeśli bowiem będę opowiadał Ewangelię, nie mam chluby, gdyż mię zmusza konieczność; albowiem biada mi, jeślibym Ewangelii nie opowiadał (1 Kor 9, 16).
Wiele dusz się wtedy we wierze wzmocni, upewni, skoryguje. Będą liczne owoce głoszonej PRAWDY.
Nakaz Pana Jezusa – Mt 28, 19-20:
Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody (…),
nauczając je zachowywać wszystko,
cokolwiek wam przykazałem.
Można zauważyć zjawisko sympatyzowania z prawosławiem. Polaku, trzymaj z katolickim Rzymem!
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.