Tag: Wielki Post

Przedziwne łaski z ołtarza Pańskiego

Z Mszy Świętej w rycie rzymskim otrzymujemy niezmierzone bogactwo łask. Działanie łaski jest dyskretne, jakby nieuchwytne, a jednak po latach widzimy, że Pan Bóg działa w naszej duszy i daje nam rok po roku coraz głębsze zrozumienie, coraz bardziej żarliwą miłość, coraz większą gorliwość w opieraniu się grzechowi i wytrwałość w realizacji dobra.
W miarę upływu czasu, widzimy, że każdy okres liturgiczny – każdy Wielki Post – jest dla nas inny, głębszy, prawdziwszy, odsłaniają się przed nami detalicznie bogactwa treści modlitwy Kościoła, tajemnice świętych obrzędów, wzrasta nasza gorliwość w modlitwie, w podejmowaniu postów, w umartwieniu i pokucie. Pan Bóg pracuje nad naszą duszą.
Rozliczne są łaski, jakie otrzymujemy z ołtarza Pańskiego. Z Mszy Świętej w rycie rzymskim otrzymujemy niezmierzone bogactwo łask. Działanie łaski jest dyskretne, jakby nieuchwytne, a jednak po latach widzimy, że Pan Bóg działa w naszej duszy.


„Temu zaś, który może wszystko uczynić daleko obficiej, niż prosimy czy rozumiemy, według mocy, która w nas skutecznie działa, Jemu chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie poprzez wszystkie pokolenia na wiek wieków. Amen” (Ef 3, 20-21).


treści katolickie:
sacerdoshyacinthus.com
verbumcatholicum.com
actualia.blog

Środa Popielcowa – Feria IV Cínerum

Liturgia Środy Popielcowej składa się z ceremonii poświęcenia i sypania popiołu, oraz ze Mszy Świętej. Ceremonia sypania popiołu była od IV do X wieku przeznaczona wyłącznie dla publicznie pokutujących. Po tej ceremonii usuwano pokutników od udziału w nabożeństwach, aby uroczyście pojednać ich w Wielki Czwartek. W średniowieczu obrzęd sypania popiołem stał się ogólnie przyjętym. Popiół już w Starym Testamencie wyrażał znikomość rzeczy, pokorę i pokutę. Dla upokorzenia pychy naszej i przypomnienia nam prawa śmierci, któremu wskutek grzechu pierworodnego podlegamy, Kościół, na wzór Niniwitów pokutujących w popiele i włosiennicy, posypuje nam głowy popiołem, mówiąc: „Pamiętaj człowiecze, żeś jest prochem i w proch się obrócisz”.
Treść Mszy Świętej da się zamknąć w słowach introitu: ”Litujesz się nad wszystkimi, Panie, darujesz grzechy ludziom dla pokuty i przebaczasz im”. W Lekcji prorok Joel wzywa do nawrócenia ze złej drogi, Ewangelia domaga się nie zewnętrznej tylko wstrzemięźliwości, lecz czystego serca.
(Mszał Rzymski, Tyniec 1956 [z niewielką korektą x. J. B.]).

Posypywanie głów popiołem powstało w związku z praktyką publicznej pokuty. W Środę Popielcową pokutnicy wyznawali grzechy i przywdziewali włosiennice, a biskup posypywał ich głowy popiołem. Po odmówieniu psalmów pokutnych biskup wydalał ich ze świątyni przy śpiewie słów, którymi Pan Bóg zapowiedział Adamowi wygnanie z raju. Po ostatnim upomnieniu przez biskupa zamykano drzwi zostawiając pokutników na zewnątrz. Dzielili się oni na cztery grupy, zależnie od stopnia winy. Najniższą stanowili «płaczący», którym nie wolno było wchodzić do kościoła. Pozostawali oni na dziedzińcu i ze łzami prosili wchodzących o modlitwy. Na drugim stopniu byli «słuchający», którzy stojąc razem z katechumenami w przedsionku świątyni słuchali pouczającej części Mszy Świętej. Pokutnicy trzeciego stopnia, «klęczący», zajmowali miejsce w głównej nawie i po wyjściu słuchających otrzymywali błogosławieństwo biskupa. Pokutnicy czwartego stopnia, «stojący», mieli prawo uczestniczyć w całej Mszy Świętej, ale byli wyłączeni od Komunii Świętej. Pokutnicy byli zobowiązani do surowych praktyk pokutnych, przez które mieli zadośćuczynić za grzechy i dać dowód poprawy. Pojednanie pokutników z Kościołem odbywało się w Wielki Czwartek.
Z czasem także inni wierni zaczęli poddawać się obrzędowi posypania popiołem. Papież Urban II na synodzie w Benewencie w roku 1091 rozszerzył ten obrzęd na wszystkich wiernych.
Popiół jest symbolem znikomości świata oraz pokory i pokuty. Poddając się obrzędowi posypania głów popiołem, uznajemy publicznie naszą grzeszność i wyrażamy chęć poprawy. Na mocy zasług Kościoła otrzymujemy pomoc Bożą do gorliwego odbycia Wielkiego Postu.
(Mszał Rzymski, Poznań 1963 [z niewielką korektą x. J. B.]).

Pamiętaj człowiecze, że prochem jesteś i w proch się obrócisz.
Memento, homo, quia pulvis es, et in púlverem revertéris.


treści katolickie:
sacerdoshyacinthus.com
verbumcatholicum.com
actualia.blog

Postanowienia wielkopostne (3)

Dobrze jest w Wielkim Poście podejmować dobre postanowienia.
Dobrze jest w Wielkim Poście podjęte postanowienia wypełnić.

Doskonałym dobrym postanowieniem będzie związanie się wyłącznie z odwiecznym, nieskazitelnym, katolickim aktem kultu – Mszą Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim.

Źródło magisterialne: tutaj.
Źródło analityczne: tutaj.


treści katolickie:
sacerdoshyacinthus.com
verbumcatholicum.com
twitter.com/SacHyacinthus
YouTube

Postanowienia wielkopostne (2)

Dobrze jest w Wielkim Poście podejmować dobre postanowienia.
Dobrze jest w Wielkim Poście podjęte postanowienia wypełnić.

Doskonałym dobrym postanowieniem będzie – zwłaszcza, jeśli jeszcze popełniamy grzechy ciężkie – dołożyć wszelkich starań, aby wytrwać w stanie łaski uświęcającej.


„A z łagodnością i bojaźnią Bożą zachowujcie czyste sumienie” (1 P 3, 16).


treści katolickie:
sacerdoshyacinthus.com
verbumcatholicum.com
twitter.com/SacHyacinthus
YouTube

Suche Dni

Suche Dni

U progu każdej nowej pory roku Kościół poświęca trzy dni tygodnia – środę, piątek i sobotę – na post i modlitwę, aby uprosić błogosławieństwo Boże dla pracy ludzkiej, a także dla duchownych, którzy otrzymują w sobotę święcenia.
Suche Dni są kwartalnymi dniami skupienia. Każde z Suchych Dni w ciągu roku mają swoją szczególną intencję. Suche Dni Wielkiego Postu są dniami modlitw o ducha pokuty – dlatego obchodzi się je na początku Wielkiego Postu.
Suche Dni wiosenne przypadające w Wielkim Poście – w środę, piątek i sobotę po pierwszej niedzieli Wielkiego Postu – mają umocnić w nas ducha tego okresu, który w całości poświęcony jest skupieniu i pokucie.
Środa. W czytaniach liturgii stają przed nami Mojżesz i Eliasz, poszczący przez 40 dni, oraz Niniwici, którzy przez szczerą pokutę otrzymali przebaczenie. W Ewangelii Chrystus ostrzega dusze oczyszczone przed powtórnymi atakami szatana. Jako główny znak Boskiego posłannictwa Chrystus Pan zapowiada «znak Jonasza proroka», to jest zmartwychwstanie trzeciego dnia po śmierci.
Piątek. «Bóg nie chce śmierci grzesznika, lecz żeby się nawrócił i żył». Nieochrzczonym Bóg udziela życia nadprzyrodzonego w sakramencie Chrztu Świętego, pokutującym chrześcijanom w sakramencie Pokuty. Wielki Post to przygotowanie do owocnego przyjęcia tych sakramentów. Przez grzech ciężki człowiek traci wszystkie swoje zasługi. Może jednak odzyskać je przez szczere nawrócenie się do Boga. Odpuściwszy człowiekowi grzechy, Bóg już o nich nie pamięta (Lekcja). Paralityk oczekujący uzdrowienia od 38 lat to obraz nałogowego grzesznika, który nie znajduje w sobie siły do poprawy (Ewangelia).

Sobota. Obchód Suchych Dni kończył się zawsze wigilią, czyli czuwaniem na modlitwie przez całą noc z soboty na niedzielę. Pozostałością wigilii są lekcje i modlitwy dzisiejszej Mszy Świętej. Podkreślają one, że Kościół jest dziedzicem obietnic danych Izraelowi. Chrystus – nowy Mojżesz – zawarł nowe i wieczne przymierze między swoim ludem i Bogiem. Przymierze to zapewnia nam szczególną opiekę Bożą, ale nakłada na nas obowiązek wierności. Zjawienie się Mojżesza i Eliasza przy Przemienieniu Pańskim było potwierdzeniem, że w Nim wypełniły się proroctwa Starego Testamentu. W scenie Przemienienia występują trzej posłańcy Boga, którzy zostawili nam przykłady 40-dniowego postu, przytaczane w liturgii kończącego się tygodnia. Za ich wzorem przez post i modlitwę dążymy do przemienienia naszych dusz i do chwały niebieskiej.
W Suche Dni obowiązuje post ścisły, to znaczy powstrzymujemy się od pokarmów mięsnych i spożywamy tylko jeden posiłek do syta oraz dwa skromniejsze.

(opr. na podst.: Mszał Rzymski, Poznań 1963).


treści katolickie:
sacerdoshyacinthus.com
verbumcatholicum.com
actualia.blog

Realia naglące i postulaty zbawienne

Filioli, nemo vos seducat.
„Dzieci, nie dajcie się zwodzić nikomu” (1 J 3, 7).

Quicumque vult salvus esse, ante omnia opus est ut téneat cathólicam fidem.
„Ktokolwiek pragnie być zbawiony, przede wszystkim winien się trzymać katolickiej wiary” (Wyznanie wiary św. Atanazego).

Pojedyncze epizody ostatnich pięćdziesięciu lat coraz wyraźniej układają się w całość dramatyczną. W kręgach watykańskich i w wielu środowiskach z nazwy katolickich, w różnych częściach świata, dochodzi do głosu doktryna odkształcona, jawnie aprobowana i krzewiona, niejednokrotnie w komitywie z nurtami przeciwnymi wymogom cnoty czystości. Powtórzmy: nie wszystko to, co od pięćdziesięciu lat podaje się jako katolickie jest nim w rzeczywistości.
Ktokolwiek nie traktuje wiary katolickiej jako jednej z pięciolinii w partyturze religioznawstwa i ktokolwiek myśli poważnie o zbawieniu swojej duszy, powinien trzymać się mocno wiary katolickiej, jedynej prawdziwej wiary, jedynej wiary dającej zbawienie duszy. Chodzi dokładnie o tę wiarę, którą objawił Pan Jezus i którą Kościół Katolicki – jedyny Kościół założony przez Jezusa Chrystusa – nieomylnie przez wieki głosił.
Wobec powyższego:
Praktyczne będzie zamknąć uszy na wszelkie odkształcenia katolickiej doktryny – przez kogokolwiek nie byłyby wypowiadane.
Praktyczne będzie dać sobie spokój z portalami z nazwy – lecz nie z istoty – katolickimi, zwłaszcza tymi, które obsiedli różnej maści zwolennicy nie/porządków reformowanych. Chodzi o unikanie treści odkształconych.
Praktyczne będzie cierpliwie gromadzić klarownie katolickie zasoby Biblioteki 58’ i oddawać się katolickiej lekturze. Choćby trochę. Codziennie.
Już dzisiaj dobrze będzie uczynić sobie – coram Deo – dobre postanowienie, aby w okresie Wielkiego Postu poświęcić codziennie przynajmniej kilka minut na lekturę tekstów klarownie katolickich. Owoce nie dadzą na siebie czekać.


treści katolickie:
sacerdoshyacinthus.com
verbumcatholicum.com
twitter.com/SacHyacinthus
YouTube