O. R. Garrigou-Lagrange w znamienitym dziele Trzy okresy życia wewnętrznego przywołuje dramatyczny i zbawienny zarazem etap życia św. Wincentego à Paulo, który w trosce o wiarę i zbawienie bliźniego, dręczonego pokusami przeciw wierze, przyjął na siebie te pokusy, których tenże doświadczał:
Zresztą, nawet gdy noc ducha jest bardziej oczyszczająca i poprzedza zjednoczenie przemieniające, zdarza się nieraz, że ma ona w pewnym stopniu charakter wynagradzający za bliźniego. Można to stwierdzić np. w żywocie św. Wincentego à Paulo, autorstwa Abelly’ego, ks. III, rozdz. XI, sekc. I (por. „Revue d’Ascétique et Mystique”, 1932, s. 398n), gdzie mowa jest o tym, że przyjął on cierpienie w intencji pewnego doktora Sorbony, bardzo dręczonego pokusami przeciwko wierze; św. Wincenty à Paulo musiał wtedy sam opierać się w ciągu czterech lat tak silnym pokusom przeciw tej cnocie, że pytał sam siebie, czy im ulega, czy nie. Wtedy to właśnie napisał Credo na kartce papieru, którą położył na sercu, a gdy pokusa stawała się gwałtowniejszą, przyciskał kartkę do serca, by samemu sobie dać zewnętrzny znak swej wierności. U kresu tych czterech lat wiara Wincentego à Paulo znacznie wzrosła przez wszystkie akty heroiczne, które musiał pełnić, przebywając ten tunel.