Kwestia ortodoksji, czyli poprawnej, prawej doktryny – w perspektywie wierności Panu Bogu i oddawania Panu Bogu należnej czci – nie jest kwestią marginalną. Jest kwestią fundamentalną. Jeśli się bowiem nie wierzy w to co, Pan Bóg objawił, powstaje pytanie: w co się zatem wierzy?
W Katechizmie katolickim św. Piusa X czytamy:
Czym jest wiara?
Wiara jest cnotą nadprzyrodzoną, którą Bóg wlewa w nasze dusze i mocą której, opierając się na autorytecie Boga samego, wierzymy w to wszystko, co Bóg objawił i co podaje do wierzenia za pośrednictwem swego Kościoła.
Co znaczy słowo «wierzę», od którego rozpoczynamy Wyznanie wiary?
Słowo «wierzę» znaczy, że przyjmuję za doskonałą prawdę to wszystko, co jest zawarte w tych dwunastu artykułach. Wierzę w te prawdy o wiele mocniej, niż gdybym je widział na własne oczy, gdyż Bóg, który ani nie może się mylić, ani nie może w błąd wprowadzać, objawił je świętemu Kościołowi katolickiemu, a nam za pośrednictwem tego Kościoła.
Wskutek jakiego grzechu traci się wiarę?
Wiarę traci się przez zaprzeczanie lub dobrowolne podawanie w wątpliwość choćby jednego z artykułów wiary, które są nam podane do wierzenia.
Jak odzyskać utraconą wiarę?
Utraconą wiarę można odzyskać przez żal za grzech popełniony przeciwko wierze i przez ponowne przyjęcie całego depozytu wiary podawanego przez Kościół.
Prof. Romano Amerio w cennym dziele Iota unum pisał:
Warto tutaj sformułować prawo historycznego zachowania istoty Kościoła, będące zarazem najwyższym kryterium jego apologetyki. Kościół jest ufundowany na Słowie wcielonym, czyli na boskiej prawdzie objawionej. Z pewnością otrzymał on też dość siły, by móc dostosować swoje życie do tej prawdy: jednym z dogmatów wiary jest wszak to, że cnota możliwa jest w każdym momencie.