Komu obowiązki stanu i okoliczności pozwalają, ten – przybywając częściej na Mszę Świętą w rycie rzymskim i spędzając więcej czasu w obecności Najświętszego Sakramentu – dobrze czyni.
Św. Ignacy Loyola w Regułach o trzymaniu z Kościołem zaleca między innymi: „Pochwalać częste słuchanie Mszy, a także śpiewy, psalmy i długie modlitwy w kościele i poza nim”.
Drogocenny czas z Bogiem, dla Boga.
Jeśli obowiązki stanu i okoliczności mi pozwalają, przybiegam na Mszę Świętą w rycie rzymskim codziennie.
Branie udziału we Mszy Świętej jest to najlepsze wykorzystanie czasu na świecie. Dusza katolicka tak myśli i tak czyni!
Sic non potuistis una hora vigilare mecum?
„Tak to nie mogliście jednej godziny czuwać ze Mną?” (Mt 26, 40).
Jest tu jakiś stopień uogólnienia, a jednak… Biorąc pod uwagę aspekt czasu, nietrudno zauważyć, że liturgiczne nurty reformatorskie ostatnich kilku dziesięcioleci, są ujmowaniem czasu poświęcanego Panu Bogu.
Katolicka Służba Boża, Msza Święta w rycie rzymskim, jest wielkoduszna i uczy dusze wielkoduszności, aby Panu Bogu czas chętnie poświęcały – z miłości.
Liturgie reformowane ujmują czasu Panu Bogu. Nie uczą wielkoduszności wobec Pana Boga.
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.