W 1966 roku obchodziliśmy w naszej Ojczyźnie millenium – tysiąc lat od Chrztu. W bezpośredniej bliskości chronologicznej od tej daty wyrugowano z polskich kościołów i kaplic tę Mszę Świętą, która przez tysiąc lat konstytuowała Kościół Katolicki na polskiej ziemi, była doskonałym kultem Boga w Trójcy Jedynego, budowała wiarę pokoleń i uświęcała rzesze dusz.
Koincydencja chronologiczna trudna do uwierzenia. Dramatycznie niefortunna!
Informacyjnie – zwłaszcza dla osób, które nie od dzisiaj towarzyszą modlitwą mojej służbie kapłańskiej.
Dzisiaj Ksiądz Inspektor wręczył mi list posłuszeństwa.
Dodam od siebie – Dobro największe Pan Bóg ocala: Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim.
Poza tym czas na modlitwę, lekturę, publikacje oraz porządki i pozbywanie się rzeczy zbędnych.
Dziękując, nadal polecam siebie i innych kapłanów modlitwie – zwłaszcza o otwarcie oczu na powszechny dramat rozbioru wiary katolickiej i o decyzje, jakie przystoją kapłanowi katolickiemu w czasach autoryzowanego zamętu.
Obecność kobiet w prezbiterium jest procederem niekatolickim – całkowicie obcym stałej praktyce Kościoła Katolickiego. Tylko nieliczni duchowni o tym przypominają.
Msza Święta w tradycyjnym rycie rzymskim jest nieskazitelnym kultem uporządkowanym. Już biegamy tylko tam.
Ab ortu enim solis usque ad occasum, magnum est nómen meum in géntibus, et in omni loco sacrificátur, et offertur nómini meo oblatio munda.
„Albowiem od wschodu słońca aż do jego zachodu
wielkie będzie imię moje między narodami,
a na każdym miejscu dar kadzielny będzie składany
imieniu memu i ofiara czysta” (Ml 1, 11).
Jaki ołtarz miała nasza Ojczyzna przez wieki?
Polska przez wieki miała ołtarz katolicki, przy którym katolicki kapłan odprawiał katolicką Mszę Świętą, która przez tysiąc lat uświęcała polskie serca.
Jakiego ołtarza Ojczyzna potrzebuje?
Polska potrzebuje ołtarza katolickiego, przy którym katolicki kapłan będzie odprawiał katolicką Mszę Świętą – tę samą, która przez tysiąc lat uświęcała polskie serca.
Choć trudne to do uwierzenia, w niejednym miejscu w Polsce
codzienna Msza Święta w tradycyjnym rycie rzymskim
jest dla niektórych solą w oku.
Jakże pięknie jest 8 grudnia złożyć w Niepokalanym Sercu Matki Bożej
dar tak szlachetnej decyzji.
„Jak dostatecznie udowadnia załączona krótka analiza krytyczna, będąca dziełem grupy doborowych teologów, liturgistów i duszpasterzy, Novus Ordo Missae – biorąc pod uwagę elementy nowe i podatne na rozmaite interpretacje, ukryte lub zawarte w sposób domyślny – tak w całości, jak w szczegółach, wyraźnie oddala się od katolickiej teologii Mszy świętej, sformułowanej na XX sesji Soboru Trydenckiego. Ustalając raz na zawsze kanony rytu, Sobór ten wzniósł zaporę nie do pokonania przeciw wszelkim herezjom atakującym integralność tajemnicy Eucharystii” (Kard. A. Ottaviani, Kard. A. Bacci, Krótka analiza krytyczna Novus Ordo Missae).
Jeśli znany mówca duchowny na poziomie uniwersyteckim deklaruje publicznie swoje zdziwienie faktem, iż niektórzy księża przywiązują tak wielką wagę do tego, w jakim rycie odprawiana jest Msza Święta, nie pomaga on owcom w czasie zamętu powszechnego.
Czy w Polsce jest tylko garstka kaznodziejów – księży – którym można wierzyć w sprawach wiary katolickiej i katolickiego kultu w każdym detalu, w stu procentach?
11 listopada nie jest świętem kościelnym. O ile nie wypada w niedzielę, nie ma zatem w tym dniu obowiązku wysłuchania Mszy Świętej. Dusza katolicka chce w tym dniu oddać Panu Bogu chwałę i podziękować za dar Ojczyzny.
Jeśli Ojczyźnie naszej chcemy dać to, co najlepsze, pomyślmy – o ileż bardziej Pan Bóg jest godzien, aby ofiarować Jego Majestatowi to, co najlepsze. Dokonując porównania celebracji mszalnych opartego na katolickiej teologii, stwierdzamy: obiektywnie lepszym, doskonalszym rytem jest Msza Święta w tradycyjnym rycie rzymskim.
Była w Warszawie przed tygodniem, w sobotę, w Narodowe Święto Niepodległości, odprawiana Msza Święta w tradycyjnym rycie rzymskim w niejednym miejscu. Niektórym się nie zgodziły rozkłady dnia…
Jest pytanie o miłość do Tradycji i do tradycyjnej Mszy Świętej, skoro tak błahy powód niektórym – wielu! – wystarcza do skierowania kroków gdzie indziej. Wiele mamy do zrozumienia i wiele do nadrobienia, i wiele do zrobienia.
Była w Warszawie przed tygodniem, w sobotę, w Narodowe Święto Niepodległości, odprawiana Msza Święta w tradycyjnym rycie rzymskim w niejednym miejscu. Przez dziesięć wieków na polskiej ziemi Kościół Katolicki oddawał Panu Bogu doskonały kult, składając na ołtarzu Ofiarę czystą. Przez dziesięć wieków ta Ofiara uświęcała polskie serca.
Jest historia. I jest współczesność. Są deklaracje. I jest praktyka.
Czy Ksiądz nam robi rachunek sumienia? Bynajmniej. Ksiądz skromnie apeluje o konsekwencję, o katolicką hierarchię priorytetów. Mamy rok do okrągłej rocznicy. Dojrzejemy?
Głos kapłana woła – także o tradycyjną Mszę Świętą w każdym zakątku Polski i w środowiskach polonijnych. Priorytet katolicki – na równi z odzyskiwaniem nieodkształconego katolickiego depozytu wiary.
Ks. Jacek Bałemba, Kazanie okolicznościowe
na Narodowe Święto Niepodległości
Warszawa, kościół św. Klemensa Hofbauera, 11.11.2017
Ks. Jacek Bałemba, Kazanie okolicznościowe
na Narodowe Święto Niepodległości
Warszawa, kościół św. Klemensa Hofbauera, 11.11.2017
Mszę Święte w Warszawie w tradycyjnym rycie rzymskim,
w sobotę 11 listopada, w Narodowe Święto Niepodległości:
– kaplica Bractwa św. Piusa X, ul. Garncarska 32 – godz. 7.15, 10.00 i 18.00.
– kościół św. Klemensa Hofbauera, ul. Karolkowa 49 – godz. 9.30.
.
.Skarb najcenniejszy, od dziesięciu wieków rozświetlający nasze ojczyste dzieje:
Msza Święta w tradycyjnym rycie rzymskim. Czy już go odkryliśmy?
Z wdzięcznością wspomnijmy zmarłych Biskupów i Kapłanów, którzy – także w ostatnich kilkudziesięciu latach zamętu powszechnego – do końca swoich dni dochowali bezkompromisowej wierności Mszy Świętej w tradycyjnym rycie rzymskim i przekazywali nieskażony depozyt katolickiej wiary.
Requiem aeternam dona eis, Domine, et lux perpetua luceat eis.
Requiescant in pace.
Kazanie o przemijaniu
Ks. Jacek Bałemba, Kazanie na XX Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego
22.10.2017
Dominica XX Post Pentecosten
Ef 5, 15-21; J 4, 46-53
Kazanie o przemijaniu
Ks. Jacek Bałemba, Kazanie na XX Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego
22.10.2017
Dominica XX Post Pentecosten
Ef 5, 15-21; J 4, 46-53
Dzięki Bożej dobroci, 6 lutego 2014, w pierwszy czwartek miesiąca, odprawiłem po raz pierwszy Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim.
Jako że trudności przybywało, trzeba było wezwać na pomoc Niebo oraz uwyraźnić swoją decyzję. Mija dzisiaj rok od decyzji podjętej coram Deo.
Przez kilkadziesiąt lat byliśmy pozbawieni największego skarbu Mszy Świętej w tradycyjnym rycie rzymskim. Powrót nie jest pozbawiony wielu trudności. I mamy takie sytuacje niepospolite, że niektóre osoby świeckie lepiej znają tradycyjny ryt niż kapłani.
Przybywa kapłanów, którzy odprawiają tradycyjną Mszę Świętą. Bywa, że ministranci lub inne osoby świeckie lepiej niż księża znają detale tradycyjnej celebracji.
Ministrant okaże się osobą dobrze wychowaną, gdy korygując, pouczając, douczając, ucząc kapłana odprawiania tradycyjnej Mszy Świętej, uczyni to w sposób dyskretny, z szacunkiem, taktownie i z powagą. Nie ma tu miejsca na żarty, pyszałkowate wywyższanie się, niecierpliwość lub inne niestosowności, jakie nie przystoją osobie świeckiej wobec kapłana – zwłaszcza w najświętszym kontekście Mszy Świętej. W tych okolicznościach weryfikuje się szacunek ministrantów dla Mszy Świętej i sakramentu kapłaństwa.
Słowo ministrant pochodzi od łacińskiego słowa ministrare, co się tłumaczy: służyć.
Scimus autem, quoniam diligéntibus Deum omnia cooperantur in bonum.
„A wiemy, że tym którzy miłują Boga, wszystko dopomaga ku dobremu”
(Rz 8, 28).
Powszechne dzisiaj braki w zakresie doktryny, kultu i życia można w jakimś stopniu wyjaśnić powszechnym i oficjalnym odkształcaniem doktryny, kultu i życia, jakie dosięga katolików od ponad pięćdziesięciu lat. Wyjaśnić to nie znaczy usprawiedliwić. Gdyby katolicy chcieli zachować katolicką doktrynę, katolicki kult i prowadzić katolickie życie, uczyniliby to – wytrwale i z gorliwością. Samooszukiwaniem się jest przerzucanie całej winy na wilki w owczej skórze, na modernistów, komunistów, globalistów, masonów i liberałów. Lenistwo, ignorancja zawiniona i bierne wypatrywanie znaków z nieba to nie są grzechy, które zdarzają się na księżycu. Męczennicy pierwszych wieków uczą, że nawet w najtrudniejszych sytuacjach powszechnych możliwe jest dochowanie wierności Panu Bogu. Katolik myśli, poznaje, podejmuje decyzje i działa. Ergo…
Mogę poznawać niezmutowaną katolicką doktrynę.
Mogę oddawać Panu Bogu niezmutowany katolicki kult.
Mogę prowadzić święte katolickie życie.
Powinienem poznawać niezmutowaną katolicką doktrynę.
Powinienem oddawać Panu Bogu niezmutowany katolicki kult.
Powinienem prowadzić święte katolickie życie.
Poznaję niezmutowaną katolicką doktrynę.
Oddaję Panu Bogu niezmutowany katolicki kult.
Staram się prowadzić święte katolickie życie.
Rzetelność metodologiczna nakazuje przypomnieć:
Biblioteka ‘58 otwarta całą dobę przez wszystkie dni tygodnia.
O kulcie katolickim – źródłowo.
„Więc cóż może uczynić chrześcijanin-katolik, jeśli jakaś cząsteczka Kościoła oderwie się od wspólności powszechnej wiary? Nic innego, jeno przełoży zdrowie całego ciała nad członek zakażony i zepsuty. A jak ma postąpić, jeśliby jakaś nowa zaraza już nie cząstkę tylko, lecz cały naraz Kościół usiłowała zakazić? Wtedy całym sercem przylgnąć winien do starożytności; tej już chyba żadna nowość nie zdoła podstępnie podejść” (św. Wincenty z Lerynu, Commonitorium).
Herezje się nasilają i doktryny dwuznaczne. Niepokoje i wątpliwości, dotyczące prawowitości tych czy innych ludzi będących na urzędach w Kościele Katolickim, są faktem. Zakres tych niepokojów i wątpliwości zna Pan Bóg.
Ogólnie należy powiedzieć: niezależnie od obecnego stanu faktycznego wymiaru hierarchicznego Kościoła Katolickiego, nie pobłądzimy, jeśli będziemy trzymać się wiernie katolickiej doktryny, jakiej Kościół Katolicki przez wieki nieomylnie nauczał, jeśli będziemy trzymać się wiernie katolickiego kultu, jaki Kościół Katolicki przez wieki oddawał Panu Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu i jeśli będziemy trzymać się wiernie ewangelicznych wymogów moralnych, jakie Kościół Katolicki wiernie przez wieki przekazywał.
Ecclesia ibi est, ubi fides vera est (S. Hieronymus, Ecclesiae Doctor).
„Kościół jest tam, gdzie jest prawdziwa wiara” (św. Hieronim, Doktor Kościoła).
Kapłan, który – coram Deo et Ecclesia – podejmuje decyzję składania Panu Bogu Ofiary Mszy Świętej wyłącznie w rycie rzymskim, podejmuje decyzję katolicką, miłą Niebu.
Wierny, który – coram Deo et Ecclesia – podejmuje decyzję brania udziału w Ofierze Mszy Świętej wyłącznie w rycie rzymskim, podejmuje decyzję katolicką, miłą Niebu.
Źródło magisterialne: tutaj.
Źródło analityczne: tutaj.
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.