Pisze hagiogoraf o bł. Janie z Dukli:
Postanowił przejść do obserwantów (później zwanych w Polsce bernardynami), których św. Jan Kapistran osadził w Krakowie i w r. 1470 przeniósł się już jako bernardyn do Lwowa. Całymi dniami słuchał spowiedzi, otoczony tłumem penitentów; z ambony bił z jego słów żar miłości Bożej, udzielający się słuchaczom. Pracował teraz z kolei w Krakowie, Poznaniu, wreszcie we Lwowie, gdzie tysiące schizmatyków sprowadził na łono Kościoła.
Podczas oblężenia Lwowa przez Tatarów w r. 1474 wyszedł Jan z Najświętszym Sakramentem na mury, błogosławiąc walczących. Oblężonym przybyło sił i odwagi – odparli najazd (…).
Kiedy w roku 1648 hordy Chmielnickiego i Tuhaj-beja otoczyły Lwów i po bezowocnym oblężeniu postanowiły 11 października ostateczny, najcięższy przypuścić szturm, gdy obrońcom brakło już amunicji i nawet wody, nagle wśród chmur ukazała się postać bł. Jana, modlącego się za obrońców. Spostrzegł to widzenie Chmielnicki, Tuhaj-bej zasłaniał się rękami, jakby chciał odepchnąć od siebie groźne widmo. Kozacy i Tatarzy w popłochu rzucili się do ucieczki. Miasto ocalało. W rok później złożono u grobu Jana tablicę z następującym napisem: „Bł. Janowi z Dukli, niegdyś klasztoru tutejszego przełożonemu, obecnie miejskiej straży pierwszemu naczelnikowi, za wyratowanie ognisk domowych z rąk nieprzyjacielskich, że tyle wieńców chwały przymnożył, ile obywateli było – senat i lud lwowski tę tablicę na ołtarzu jego złożył w ofierze w roku 1649”.
Biskup Karol Radoński, Święci i błogosławieni Kościoła Katolickiego. Encyklopedia hagiograficzna, 1947
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.