Playlista: 1. W szopie we żłóbeczku 2. Gdy się Chrystus rodzi 3. Dzisiaj w Betlejem 4. Oj maluśki, maluśki 5. Bracia, patrzcie jeno 6. Z narodzenia Pana 7. Cicha noc 8. W żłobie leży 9. Lulajże Jezuniu 10. Gdy śliczna Panna 11. Jezus malusieńki 12. Jasna Panna
Chór Chłopięcy i Zespół Instrumentalny Państwowej Filharmonii w Poznaniu Solo: Wojciech Grottel, Marek Filipowski, Wiktor Zakrzewski Dyrygent: Stefan Stuligrosz Opracowanie: Stefan Stuligrosz
Playlista: 1. Wśród nocnej ciszy 2. Anioł Pasterzom mówił 3. Bracia, patrzcie jeno 4. W żłobie leży 5. Gdy się Chrystus rodzi 6. Tryumfy 7. Przybieżeli do Betlejem 8. Pójdźmy wszyscy 9. Ach, ubogi żłobie 10. Mędrcy świata 11. Bóg się rodzi 12. W dzień Bożego Narodzenia 13. My też pastuszkowie 14. Dnia jednego o północy 15. Jezus malusieńki 16. Północ już była 17. A cóż z tą Dzieciną 18. Lulajże Jezuniu 19. Oj, maluśki 20. Przylecieli aniołkowie
Leokadia Rymkiewicz-Ładysz – mezzosopran Bernard Ładysz – bas Chór Męski „Harfa” Warszawska Orkiestra Kameralna Dyrygent: Jerzy Dobrzański Opracował: Jerzy Dobrzański
Playlista: 1. Gdy się Chrystus rodzi 2. Lulajże Jezuniu 3. Pasterze drzemali 4. O gwiazdo betlejemska 5. Anioł Pasterzom mówił 6. W żłobie leży 7. W dzień Bożego Narodzenia 8. Wśród nocnej ciszy 9. Jezus malusieńki 10. A cóż z tą Dzieciną 11. Dnia jednego o północy 12. Mizerna cicha 13. Przybieżeli do Betlejem 14. Rozkwitnęła się lilija 15. Bóg się rodzi
Krystyna Szostek-Radkowa – mezzosopran Kazimierz Pustelak – tenor Chór mieszany Feliks Rączkowski – organy Dyrygent: Jerzy Kołaczkowski Opracowanie: Jerzy Kołaczkowski
Błogosławionych świąt Bożego Narodzenia! ks. Jacek Bałemba SDB
Playlista: 1. Bóg się rodzi 2. Wśród nocnej ciszy 3. Przybieżeli do Betlejem 4. Jezus malusieńki 5. Lulajże Jezuniu 6. Z narodzenia Pana 7. Dzisiaj w Betlejem 8. Anioł pasterzom mówił 9. Gdy się Chrystus rodzi 10. Mędrcy świata 11. Gdy śliczna Panna 12. Bracia, patrzcie jeno
Państwowy Zespół Ludowy Pieśni i Tańca „Mazowsze” im. Tadeusza Sygietyńskiego Dyrygenci: M. Domański, R. Pierchała
O Clavis David, * et sceptrum domus Israël; qui áperis, et nemo claudit; claudis, et nemo áperit: veni, et éduc vinctum de domo cárceris, sedéntem in ténebris, et umbra mortis.
O Kluczu Dawida i Berło domu Izraela, który otwierasz, a nikt nie może zamknąć, zamykasz, a nikt nie zdoła otworzyć, przyjdź i wyprowadź z więzienia jeńca siedzącego w ciemnościach i w cieniu śmierci.
O Radix Iesse, * qui stas in signum populórum, super quem continébunt reges os súum, quem gentes deprecabúntur: veni ad liberándum nos, iam noli tardáre.
O Korzeniu Jessego, który stoisz jako sztandar narodów, przed którym królowie zamkną swe usta, do którego narody modlić się będą, przyjdź nas uwolnić, racz dłużej nie zwlekać.
O Adonái, * et Dux domus Israël, qui Móysi in igne flammæ rubi apparuísti, et ei in Sina legem dedísti: veni ad rediméndum nos in brácchio exténto.
O Adonai, Wodzu domu Izraela, któryś ukazał się Mojżeszowi w płomieniu krzaka gorejącego i dałeś mu prawo na górze Synaj, przyjdź nas odkupić mocą Twojego ramienia.
Antyfony „O”, tzw. „Wielkie Antyfony”, oparte na słowach Pisma Świętego, śpiewane przy nieszporach w dniach poprzedzających Boże Narodzenie – od 17 grudnia – są płomiennym wołaniem o przyjście Zbawiciela, a zarazem określają Jego przymioty. Są one bodaj najsilniejszym wyrazem tęsknoty adwentowej za Zbawicielem. Można posłużyć się nimi podczas nowenny przed Bożym Narodzeniem i w osobistych modlitwach. Pierwsze litery tych antyfon, czytane od ostatniej do pierwszej (pomijając „O”), tworzą zawołanie: „ero cras” – jutro przybędę. –więcej
17 grudnia – I antyfona „O Sapientia”
O Sapiéntia, * quæ ex ore Altíssimi prodiísti, attíngens a fine úsque ad finem, fórtiter suavitérque dispónens ómnia: veni ad docéndum nos víam prudéntiæ.
O Mądrości, któraś wyszła z ust Najwyższego, sięgając od końca aż do końca, urządzając wszystko mocno a łagodnie, przyjdź i naucz nas drogi roztropności.
Pan Bóg okazuje pasterską troskę o swój Kościół – na każdym etapie dziejów, zatem i dzisiaj. Pan Bóg okazuje pasterską troskę między innymi przez słowo – najważniejsze słowa w całej historii. Należą do nich nade wszystko:
– Nauczanie Pana naszego Jezusa Chrystusa, zapisane na kartach Ewangelii. – Nauczanie Apostołów, zapisane na kartach Nowego Testamentu. – Nauczanie katolickich Papieży, święcie strzegących i wiernie wyjaśniających katolicki depozyt wiary.
Pilnie czytajmy słowa Pana naszego Jezusa Chrystusa, zapisane na kartach Ewangelii. Pilnie czytajmy słowa Apostołów, zapisane na kartach Nowego Testamentu. Gromadźmy w naszej bibliotece i pilnie czytajmy nauczanie katolickich Papieży, święcie strzegących i wiernie wyjaśniających katolicki depozyt wiary.
Osoba życzliwa nadesłała informacje pożyteczne, nie zastrzegając dyskrecji:
„Garstka osób wie o tym, że sam arcybiskup Nowego Jorku, Franciszek kard. Spellman, płakał przed ks. De Pauw, pytając go, czy Bóg wybaczy kardynałowi to, że nie zrobił niczego, aby zatrzymać posoborowe zmiany (kard. Spellman udzielał ks. De Pauw pomocy w tajemnicy i nie poparł go publicznie)”.
Karty historii Kościoła, współczesne, nieznane. Przypomnijmy, że Ks. Gommar De Pauw należał do garstki duchownych katolickich – można powiedzieć: robotników pierwszej godziny – którzy kilkadziesiąt lat temu od razu zdiagnozowali i postawili opór rewolucji zaprowadzanej w strukturach kościelnych.
Jeśli chodzi o wiarę, nie bądźmy zbyt pewni siebie. Bądźmy pewni Pana Boga, nie: pewni siebie. Bywało w historii, że i cedry Libanu padały. Jak Apostołowie, prośmy Pana pokornie i ufnie – i często: „Przymnóż nam wiary” (Łk 17, 5).
„Pójdźcie do Mnie wszyscy, którzy pracujecie i jesteście obciążeni, a Ja was ochłodzę” (Mt 11, 28).
Odpowiedzią duszy na zaproszenie Pana naszego Jezusa Chrystusa będzie między innymi: – poświęcam pilnie Panu Jezusowi znaczący czas codziennie – na modlitwę i lekturę treści katolickich, – traktuję słowo Pana Jezusa jako najmędrsze i najważniejsze słowo na świecie, – modlę się w poczuciu całkowitej zależności od Pana, z pokorą wobec Jego Majestatu, – modlę się starannie i z uwagą, – dążę do tego, aby Pan Jezus był moim powiernikiem we wszystkim, – ufam Panu Jezusowi bardziej niż komukolwiek z ludzi.
„Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeśli kto usłyszy głos mój i otworzy mi drzwi; wejdę do niego i będę z nim ucztował, a on ze mną” (Ap 3, 20).
Autorytet nieoparty na prawdzie prędzej czy później okaże się autorytetem sezonowym.
Dopóki dni są nam dane, wierność prawdzie jest możliwa. Powinność rozumu.
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.