O jakim świętowaniu rocznicy fatimskiej chcemy mówić, jeśli nic nas nie obchodzi, że katolicki depozyt wiary jest rozszarpywany przez wilki w owczych skórach i rozdziobywany przez kruki i wrony?
Biblioteka ’58 otwarta całą dobę przez wszystkie dni tygodnia.
Jeden jest prawdziwy Kościół założony przez Jezusa Chrystusa (zob. Mt 16, 18) – jeden, święty, katolicki, apostolski Kościół.
Jedna jest prawdziwa wiara, jedyna wiara dająca zbawienie duszy – wiara katolicka.
Do najpiękniejszych kart Kościoła Katolickiego należy nurt apologetyczny: uzasadnianie i obrona przed błędem nieskażonego depozytu wiary – depósitum fídei.
Podejmując dzisiaj starania, aby w czasach zamętu powszechnego, jakie wtargnęły w sam środek Kościoła, demaskować błąd i krzewić niezmutowaną katolicką doktrynę i katolicki kult, wpisujemy się w przepiękny odwieczny nurt apologetyczny.
Obrona katolickiego depozytu wiary jest obowiązkiem każdego katolika. Zaszczytem!
Biblioteka ’58 otwarta całą dobę przez wszystkie dni tygodnia.
Katolicki depozyt wiary – depósitum fídei – pochodzi od Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Odkształcenia depozytu wiary pochodzą od szatana i od człowieka.
Tożsamość katolickiego depozytu wiary jest różna od tożsamości odkształceń depozytu wiary.
W pewnych środowiskach istnieje mocne ciśnienie, aby pogodzić posoborowe odkształcenia doktryny i kultu z prawidłową katolicką doktryną i katolickim kultem. Rzecz metafizycznie niemożliwa.
Wczoraj spaliłem wszystkie swoje duchowe notatki, jakie prowadziłem od lat seminaryjnych. Poszły z dymem! Pan Bóg przez Kościół Katolicki dzisiaj i jutro poda kapłanowi katolickiemu wszystko to, co do zbawienia duszy i do służby kapłańskiej potrzebne.
Są notatki prywatne. Są publikacje publicznie dostępne – słowo głoszone, książki oraz materiały publikowane w internecie. Z pewnej perspektywy mogę już powiedzieć: jeśli dzięki łasce Bożej, treści publikowane z biegiem czasu krystalizują się w naukę jednoznacznie katolicką – im bliżej dnia dzisiejszego, tym publikacje są bezpieczniejsze dla Czytelników.
I dopowiem: już teraz niektórych autorów bym nie cytował, już teraz niektóre kwestie ująłbym bardziej wyraziście po katolicku.
Zdiagnozowanie błędów i odkształceń depozytu wiary, w które się bez złej woli popadło, może wymagać czasu. I pewnie należałoby – podobnie jak papier rzucony w piec – ocenzurować bądź usunąć z wydanych książek i z przestrzeni internetu to wszystko, co publikowałem przez lata, a co w najmniejszym stopniu uchybiałoby katolickiemu odwiecznemu depozytowi wiary. Niegodne uwagi!
Na dzisiaj powiem tylko tyle: z biegiem lat materiały publikowane są coraz bardziej przejrzyście i jednoznacznie katolickie, a zatem bezpieczne dla Czytelników z punktu widzenia doktrynalnego i duchowego.
Kapłan katolicki jest osobą publiczną. Nie ma zatem powodu, aby – skoro publikuje od lat – nie podać Czytelnikom wyjaśnienia, które im się należy.
Wypada przypomnieć kwestie elementarne: w sprawach wiary prywatne opinijki nie mają żadnego znaczenia. Prawda jest nam dana w Objawieniu Bożym. Źródłami Objawienia są Tradycja i Pismo Święte – rozumiane tak, jak je przez wieki rozumiał i podawał do wierzenia Kościół Katolicki – jedyny prawdziwy Kościół, jedyny Kościół założony przez Jezusa Chrystusa (zob. Mt 16, 18).
Biblioteka ’58 otwarta całą dobę przez wszystkie dni tygodnia.
Ponad pięćdziesiąt lat temu do Kościoła Katolickiego wtargnęły z impetem czasy zamętu powszechnego. Istotowo problem ujawnia się przede wszystkim w odkształcaniu katolickiego depozytu wiary – w zakresie doktryny, kultu i moralności.
Swego czasu podkreślało się rolę tzw. inteligencji katolickiej. Rodzi się pytanie: Czym zajmuje się dzisiaj inteligencja katolicka? Czy słychać głosy kompetentnie diagnozujące odkształcenia depozytu wiary? Czy słychać głosy dające klarowny odpór krzewionym i już powszechnym błędom? Czy słychać głosy jednoznacznie wskazujące na katolicki – nieodkształcony i nieuszczuplony – depozyt wiary? Czy słychać głosy podające niezawodne katolickie środki zaradcze przeciw już powszechnemu odstępstwu? Czy tzw. inteligencja katolicka jest zakorzeniona w rzeczywistości Kościoła Katolickiego, czego przejawem będzie m.in. respektowanie roli nieskazitelnie ortodoksyjnego duchowieństwa i lojalna z nim współpraca?
W czasach zamętu powszechnego pytamy: Czym zajmuje się dzisiaj tzw. inteligencja katolicka? Na czym polega dzisiaj jej służba Kościołowi Katolickiemu i duszom coraz bardziej zagubionym, zwłaszcza w sprawach wiary?
Cerowanie i zszywanie błędu z prawdą prowadzi do mody wielokolorowej. Niekatolickiej.
Autorytet Apostołów bazuje na ich wierności całemu depozytowi wiary – w każdym detalu. Nie wystarczy, aby Apostoł głosił tylko niektóre detale depozytu wiary. Nie wystarczy, aby Apostoł głosił większość detali depozytu wiary. Odkształcenie depozytu wiary nawet w jednym detalu dyskwalifikuje Apostoła – nie jest wiarygodny. Herezja wyłącza z Kościoła.
Przestudiujmy dokładnie dzieło Commonitorum św. Wincentego z Lerynu. Nauczy nas, przy jakich autorytetach katolik trwać powinien.
Internet – dar Boży nie do przecenienia! Mówimy to, mając na uwadze precyzyjnie ten aspekt: w czasach zamętu powszechnego i jawnego krzewienia doktryny rozchwianej, możemy dzięki internetowi poznawać i krzewić nieskazitelny katolicki depozyt wiary – ku pożytkowi naszej duszy i dusz wielu.
Oczywiście, trzeba wiele roztropności, bo nie wszystkie internetowe etykietki wiary i tradycji są wiarygodne. Prawdą jednak pozostaje, że w czasach zamętu powszechnego internet okazuje się wspaniałym narzędziem poznawania rozpowszechnianych błędów i krzewienia katolickiego depozytu wiary.
Przy okazji: cztery linki – zwłaszcza trzy pierwsze – umieszczone skromnie w lewym dolnym rogu, towarzyszące każdemu tutaj wpisowi, nie są przypadkowe. Niejedna dusza już to rozumie.
Bonum depósitum custodi per Spíritum Sanctum, qui hábitat in nobis.
„Dobrego depozytu strzeż z pomocą Ducha Świętego, który w nas mieszka” (2 Tm 1, 14).
Wszelkie nasze działania mające na celu demaskowanie błędów i obronę katolickiego depozytu wiary nie mają charakteru heretyzującego, schizmatycznego, apostatycznego, sektoidalnego, kontestującego, protagonistycznego, uroszczeniowego, subiektywistycznego.
Wszelkie nasze działania mające na celu demaskowanie błędów i obronę katolickiego depozytu wiary są kontynuacją wspaniałego i odważnego odwiecznego nurtu apologetycznego i są motywowane wyłącznie wiarą katolicką – jedyną prawdziwą wiarą, jedyną wiarą dającą zbawienie duszy. To jest jasne.
A do jakich motywacji zakwalifikować działania odkształcające katolicki depozyt wiary? Niech się martwią o odpowiedź ci, którzy ten proceder odkształcania depozytu wiary – świadomie bądź nieświadomie – uprawiają.
Niektórzy już doszli do zrozumienia, że nie wszystko to, co od pięćdziesięciu lat podaje się jako katolickie jest nim w rzeczywistości. W czasach zamętu powszechnego niektórzy dochodzą do autodiagnozy uczciwej: „Nie znam doktryny katolickiej” lub „Niewystarczająco znam doktrynę katolicką”. To doskonały punkt wyjścia do poznania doktryny katolickiej – dokładnie tej, którą Kościół Katolicki niezmiennie przekazywał przez dwadzieścia wieków.
Biblioteka ’58 otwarta całą dobę przez wszystkie dni tygodnia.
Być katolikiem to znaczy przyjąć cały, w każdym detalu, nieuszczuplony i nie zdeformowany depozyt wiary – depósitum fídei. To, że ktoś wczoraj w pewnych aspektach był doktrynalnie bliższy wiary katolickiej niż ktoś inny dzisiaj, wcale nie znaczy, że ten pierwszy był katolikiem.
Nie wszystko to, co od pięćdziesięciu lat podaje się jako katolickie, jest nim w rzeczywistości. Niektórzy już to zaczynają rozumieć. Łaska Boża. Trzeba o tę łaskę rozumienia pokornie i ufnie Pana Boga prosić.
DOKTRYNA – lex credendi
W naszej walce o dochowanie wierności wierze katolickiej – jedynej prawdziwej wierze, jedynej wierze dającej zbawienie duszy – nie mamy innych zamiarów i zamysłów, jak tylko wierność Objawieniu Bożemu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji, rozumianej tak, jak ją przez wieki rozumiał Kościół Katolicki, jedyny prawdziwy Kościół, jedyny Kościół założony przez Jezusa Chrystusa.
KULT – lex orandi
W naszej walce o dochowanie wierności wierze katolickiej – jedynej prawdziwej wierze, jedynej wierze dającej zbawienie duszy – nie mamy innych zamiarów i zamysłów, jak tylko oddawać kult Panu Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu w taki sposób, jak to czynił przez wieki Kościół Katolicki, jedyny prawdziwy Kościół, jedyny Kościół założony przez Jezusa Chrystusa.
ŻYCIE – lex vivendi
W naszej walce o dochowanie wierności wierze katolickiej – jedynej prawdziwej wierze, jedynej wierze dającej zbawienie duszy – nie mamy innych zamiarów i zamysłów, jak tylko prowadzić życie święte, w taki sposób, jak to czynili przez wieki prawowicie kanonizowani święci Kościoła Katolickiego, jedynego prawdziwego Kościoła, jedynego Kościoła założonego przez Jezusa Chrystusa.
Nasze troski i starania katolickie.
Przynależność do Kościoła – jednego, świętego, powszechnego i apostolskiego – zobowiązuje. Nie można sobie bimbać, gdy uchodzący za ludzi Kościoła jawnie i mniej jawnie odkształcają depozyt wiary – depósitum fídei – i tak nauczają, krzewiąc błędy. Dramat ostatnich pięćdziesięciu lat, coraz nachalniejszy.
Ci, dla których emocje i klimaty – i inne zamysły – są ważniejsze niż rozum i wiara, wyinterpretowują nam w sposób pomylony rozumne pojęcia katolickie. Przykład? Pojęcia „herezja” i „heretyk” nie są epitetami, lecz zawierają określone znaczenia, które Kościół przez wieki autorytatywnie wyjaśniał.
Ktoś, dla kogo rozum i wiara są ważniejsze niż emocje i klimaty – i inne zamysły – sięga istoty rzeczy i rozumnej interpretacji katolickiej.
Tego by jeszcze brakowało, aby ci, którzy nie mają innych zamiarów, jak dochowanie wierności katolickiemu depozytowi wiary, byli stawiani w stan podejrzenia i oskarżenia, i wpędzani w poczucie winy.
W ostatni dzień Roku Pańskiego 2016 robimy rachunek sumienia strategiczny. Ciągle jesteśmy w zakresie wiary katolickiej – nieumniejszonej i nieodkształconej – takiej, jaką Pan Bóg objawił, jaką znajdujemy w Piśmie Świętym i Tradycji, jakiej Kościół przez dwadzieścia wieków niezmiennie i nieomylnie nauczał.
A pytamy dzisiaj o aspekty strategiczne, bo od nich zależy przetrwanie wiary katolickiej – jedynej prawdziwej wiary, jedynej wiary dającej zbawienie duszy – dzisiaj i w przyszłości.
Zasadniczo pytania są trzy i dotyczą: troski o depozyt wiary, troski o Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim i troski o kapłanów wiernych depozytowi wiary i celebrujących codziennie Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim.
Kto posiada zmysł katolicki – sensus cathólicus – ten doskonale pojmuje, że chodzi o punkty newralgiczne. Strategiczne!
Pytania do rachunku sumienia w ostatni dzień roku:
Jak traktowaliśmy depozyt wiary – depósitum fídei?
Czy byliśmy obojętni na wszelkie formy odkształcania depozytu wiary?
Co czyniliśmy dla poznania, krzewienia i obrony depozytu wiary?
Jak traktowaliśmy Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim?
Czy byliśmy obojętni na wszelkie formy dyskryminacji i marginalizacji Mszy Świętej w tradycyjnym rycie rzymskim?
Co czyniliśmy dla poznania, krzewienia i obrony Mszy Świętej w tradycyjnym rycie rzymskim?
Jak traktowaliśmy kapłanów wiernych depozytowi wiary i celebrujących codziennie Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim?
Czy byliśmy obojętni na wszelkie formy marginalizacji i dyskryminacji kapłanów wiernych depozytowi wiary i celebrujących codziennie Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim?
Co czyniliśmy dla wspomożenia i obrony kapłanów wiernych depozytowi wiary i celebrujących codziennie Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim?
In própria venit, et súi eum non recepérunt.
„Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli” (J 1, 11).
Przyjąć Pana Jezusa to znaczy przyjąć Jego naukę – dokładnie tę, którą On przyniósł na świat – nieocenzurowaną i nieodkształconą. Depozyt wiary – depósitum fídei!
W przeciwnym wypadku odnoszą się do nas słowa Prologu Ewangelii św. Jana: „Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli” (J 1, 11).
Życzenia katolickiego kapłana na Boże Narodzenie Roku Pańskiego 2016, w czasach powszechnego odstępstwa, są tylko te: oby wszyscy czytający te słowa przyjęli katolicki depozyt wiary w całej jego integralności – bez cenzury i bez odkształceń. Tylko wtedy będziemy mogli powiedzieć, że naprawdę przyjmujemy Pana Jezusa.
Artykuł zwarty – tutaj – więcej nam wyjaśni. Do medytacji na dni świąteczne wybornie użyteczny. Jeśli miła nam prawda.
– – –
Zaproszenie niezmiennie:
Jesus Christus heri, et hodie: ipse et in saecula.
Doctrinis variis et peregrinis nolite abduci.
„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki. Nie dajcie się uwieść różnym i obcym naukom” (Hbr 13, 8-9).
„W samym zaś znowu Kościele trzymać się trzeba silnie tego, w co wszędzie, w co zawsze, w co wszyscy wierzyli. To tylko bowiem jest prawdziwie i właściwie katolickie, jak to już wskazuje samo znaczenie tego wyrazu, odnoszące się we wszystkim do znaczenia powszechności. A stanie się to wtedy dopiero, gdy podążymy za powszechnością, starożytnością i jednomyślnością. Podążymy zaś za powszechnością, jeżeli za prawdziwą uznamy tylko tę wiarę, którą cały Kościół na ziemi wyznaje; za starożytnością, jeżeli ani na krok nie odstąpimy od tego pojmowania, które wyraźnie podzielali święci przodkowie i ojcowie nasi; za jednomyślnością zaś wtedy, jeżeli w obrębie tej starożytności za swoje uznamy określenia i poglądy wszystkich lub prawie wszystkich kapłanów i nauczycieli” (św. Wincenty z Lerynu, Commonitorium).
Jeśli ktoś świadomie odkształca katolicki depozyt wiary, choćby w jednym aspekcie (herezja formalna), katolikiem być przestaje i wyłącza się z Kościoła.
Nikt o zdrowym zmyśle katolickim nie neguje konieczności korekty pomylonych treści, które dawałyby możliwości łączenia cudzołóstwa z przyjmowaniem Komunii Świętej. Ale przecież jest także sprawa oficjalnego obalenia Ewangelii w pomylonych postulatach nienawracania żydów (o czym pisał o. dr hab. Benedykt Huculak w artykule Watykan dzisiaj). I tu już żaden nie protestuje i nie prosi o wyjaśnienia i korektę. I są inne kwestie – niejedna! – w których od ponad pięćdziesięciu lat mamy do czynienia z jawnym odkształcaniem katolickiego depozytu wiary. I w tych kwestiach nikt nie protestuje i nie prosi o wyjaśnienia i korektę. Gdzie więc się podziali wiarygodni pasterze? (By nie powiedzieć: katoliccy pasterze).
Nie bądźmy tak pewni, że wyznajemy katolicką wiarę. Oficjalnie podawana jest dzisiaj do wierzenia inna wiara, niż ta, którą Kościół Katolicki przez wieki – z Chrystusowego upoważnienia – do wierzenia podawał. Ta ostatnia była wiarą katolicką – jedyną prawdziwą wiarą, jedyną wiarą dającą zbawienie duszy. Ta dzisiaj podawana nią nie jest. A my dalej śpijmy, śnijmy, klaszczmy i pieniądze ślijmy na wspieranie dalszego rozbioru katolickiej wiary.
Niektórym dane już jest zrozumieć grozę aktualnej sytuacji demontażu Kościoła i katolickiej wiary. Czyż dalej tylko nielicznym?
.
audio
Kazanie Wyposażyć duszę na szlachetny bój o katolicką wiarę
Katolickie rekolekcje adwentowe, Ks. Jacek Bałemba SDB
Niepokalanów 9-11.12.2016
Całość nagrań rekolekcyjnych tutaj
.
audio
Konferencja O doktrynie katolickiej
Katolickie rekolekcje adwentowe, Ks. Jacek Bałemba SDB
Niepokalanów 9-11.12.2016
Całość nagrań rekolekcyjnych tutaj
––
audio
Kazanie O Różańcu
Katolickie rekolekcje adwentowe, Ks. Jacek Bałemba SDB
Niepokalanów 9-11.12.2016
Całość nagrań rekolekcyjnych tutaj
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.