Osoby świeckie mogą przyczynić się do powrotu katolickiego, doskonałego kultu, miłego Panu Bogu. Według wymogów roztropności, bez wdawania się w dyskusje i perswazje, mogą stawiać kapłanom pytanie – sine ira et studio:
Czy Ksiądz już podjął decyzję celebrowania Mszy Świętej
wyłącznie w tradycyjnym rycie rzymskim?
„Naucz nas liczyć dni nasze,
byśmy zdobyli mądrość serca” (Ps 89, 12).
Każda dobra okoliczność jest stosowną okazją, aby Panu Bogu oddać hołd i złożyć dziękczynienie. Dziękuję dzisiaj Panu Bogu za 55 lat życia.
Proszę pokornie Czytających te słowa o modlitwę, abym lata, których mi Pan Bóg zechce jeszcze na tej ziemi udzielić, przeżył tak, jak przystoi kapłanowi katolickiemu: codziennie składając Bogu Ofiarę Czystą, codziennie głosząc katolicką doktrynę czystą i codziennie zachowując serce czyste.
Proszę pokornie Czytających te słowa o modlitwę, abym zbawił duszę swoją i w czasach powszechnego zamętu wiele dusz do Nieba doprowadził.
Wszystkim, którzy uprzejmi byli zauważyć dzisiaj kalendarz, serdecznie dziękuję.
Méssis quídem multa, operárii áutem páuci; rogáte ergo Dóminum méssis, ut míttat operários in méssem súam.
„Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Łk 10, 2).
W czasach zamętu powszechnego należy dopowiedzieć: nie można modlić się o nowe powołania kapłańskie bez precyzowania, o jakie kapłaństwo chodzi, na usługach jakiej wiary.
Jeśli w pierwsze czwartki miesiąca – i nie tylko – modlimy się o nowe powołania kapłańskie, należy precyzować, że chodzi o kapłaństwo katolickie, to znaczy takie, jakie budowało Kościół Katolicki przez wieki.
Istotne dwa aspekty:
– celebrowanie wyłącznie Mszy Świętej i Sakramentów Świętych zgodnie z Tradycją Kościoła Katolickiego,
– głoszenie nieskazitelnej katolickiej doktryny, jaką Kościół Katolicki głosił przez wieki.
Dwa kryteria katolickie. A realia dzisiejsze? „Koń jaki jest, każdy widzi” – pisał autor pierwszej polskiej encyklopedii powszechnej.
Posłuszni nakazowi Pana Jezusa, módlmy się o katolickich – de facto – kapłanów.
Kwestia pokrewna. Pan Jezus i dzisiaj powołuje. Jest pytanie o los młodych mężczyzn, których Pan Jezus dzisiaj woła do kapłaństwa. Ich pójście do seminariów duchownych przenikniętych nową teologią – nouvelle théologie – jest ich wejściem do paszczy lwa. Trzeba się zmierzyć i z tą kwestią, i modlić się o katolickie seminaria duchowne. A powołanych kierować tam, gdzie nauczana jest czysta katolicka doktryna i sprawowany jest czysty katolicki kult – bez odkształceń i bez restrykcji.
W czasach zamętu powszechnego z troską myślimy o Kościele Katolickim, o zbawieniu naszych dusz i o zbawieniu przyszłych pokoleń. Katolickie kapłaństwo jest nieodzowne. Z ustanowienia Jezusa Chrystusa.
Nauka katolicka – czyli obiektywna, prawdziwa – jest taka:
Ważnie przyjęte święcenia kapłańskie pozostają ważne na zawsze. Kapłan pozostaje kapłanem na zawsze, niezależnie od tego, w jakiej znalazł się sytuacji i co robi. Sacerdos in aeternum – Kapłan na wieczność.
Minimum, jakie przystoi katolikowi, to zachowanie w każdej sytuacji poprawnej, obiektywnie prawdziwej tytulatury. Kapłana tytułujemy: kapłan, ksiądz. Mężczyznę nie będącego kapłanem – pan.
Katolikowi nie przystoi bawić się terminologią sięgającą Chrystusowych nieusuwalnych rzeczywistości świętych. Terminologia wyraża ontologię. Wtedy jest prawdziwa.
Mowa o decyzji kapłańskiej, motywowanej czystą wiarą katolicką.
Zacząć odprawiać wyłącznie Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim to znaczy wejść w wyzwalającą przestrzeń nieskorumpowania.
Są kolorowe fotografie i są realia codzienne. Są różne okoliczności i uwarunkowania. Są różne powody i decyzje.
W całości niezwykle pogmatwanej sytuacji, jaka od ponad pięćdziesięciu lat dosięga katolickie dusze, odważamy się skromnie postawić kwestię: Jeśli dla doskonałego aktu kultu – Mszy Świętej w tradycyjnym rycie rzymskim – kapłan nie jest gotowy nadstawić swojej głowy i poświęcić kariery, rodzi się pytanie poważne o priorytety kapłańskie.
Noli timere, sed loquere, et ne taceas.
„Przestań się lękać, a przemawiaj i nie milcz” (Dz 18, 9).
„Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku.
Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9, 16).
Groteskowe są współczesne nurty dyrygujące kapłaństwem – jawnie i z ukrycia. To Kościół Katolicki od początku naucza tego, co należy do kapłana i jak ma on wykonywać swoją służbę. Należy do niej m.in. obowiązek nauczania Objawionej prawdy, zawartej w Piśmie Świętym i Tradycji – rozumianej tak, jak ją rozumiał przez wieki Kościół Katolicki. Objawiona prawda dotyczy rzeczywistości nadprzyrodzonych oraz doczesności – całej rzeczywistości – ujętej sub specie aeternitatis (pod kątem wieczności).
Niech nam więc nie bredzą ci, którzy głos kapłana chcieliby odmierzać kroplomierzem i wpisywać w tory poprawności różnych – zarówno jeśli chodzi o czas i przestrzenie obecności, jak i zakres merytoryczny kapłańskich wypowiedzi.
Współczesny proceder zaprzęgnięcia szerokich warstw kleru do globalnego instalowania neoreligii oraz problem przytłamszenia wolnego katolickiego głosu kapłańskiego przez czynniki niekatolickie (obecne w Kościele i poza Kościołem) wołają o przezwyciężenie. Punktem odniesienia jest stała katolicka doktryna o kapłaństwie oraz przepiękne figury świętych papieży, biskupów i kapłanów, którzy słowem jasnym i decyzją konsekwentną realizowali pasterzowanie katolickie par excellence. Trzeba czytać, poznawać żywoty świętych pasterzy! Kapłan katolicki kształci się chętnie.
Św. Grzegorz Wielki, św. Grzegorz VII, św. Atanazy, św. Ambroży, św. Stanisław, św. Tomasz Becket, św. Pius V, św. Pius X i wielu innych niech będą wyrzutem sumienia dla duchowieństwa grzęznącego w doktrynalnych błędach, rozstrajaniu kultu, laksyzmie moralnym, w potulności wobec zarządców poprawnościowych, w ignorancji i grzechach osobistych.
Czas powstać! Pięknie jest być kapłanem katolickim, wiernym!
Wtedy Pan Bóg jest godnie w majestacie uczczony, Kościół Katolicki w autorytecie podwyższony, dusze odnoszą pożytek, a kapłan – święty. Perspektywy – z łaską Bożą – dosiężne!
Wyborną częścią Biblioteki ’58 są żywoty świętych pasterzy – papieży, biskupów i kapłanów.
Biblioteka ’58 otwarta całą dobę przez wszystkie dni tygodnia.
Ks. Jacek Bałemba, Kazanie na II Niedzielę po Wielkanocy, 30.04.2017
Dominica II Post Pascha ~ II. classis
Za ludzkie słowo życzeń wypowiedziane do kapłana w Wielki Czwartek – dziękuję.
Za drogocenny dar modlitwy za kapłana – dziękuję.
O dalszą modlitwę – proszę.
Wszystkich, którzy wspomagają służbę kapłana – duchowo, materialnie i przez rzeczową współpracę – zapewniam o modlitwie codziennej.
Wielki Czwartek przypomina i uobecnia tajemnicę ustanowienia Sakramentu Eucharystii i Kapłaństwa. Jeśli wolno mi zwrócić się do konfratrów, Czcigodnych Kapłanów, i jeśli wolno mi spełnić rolę skromnego pośrednika, udostępniam słowo Biskupa do kapłana, życząc, by zaowocowało pomnożeniem w Kościele Katolickim decyzji szlachetnych – ad maiorem Dei gloriam!
Słowo Biskupa tutaj→
Jeśli kapłan codziennie pobożnie odprawia Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim, oddaje doskonałą chwałę Panu Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu, przysparza nieskończonego dobra duszom i doskonale wypełnia swoje powołanie.
Na rynku internetowym dzieją się różne rzeczy – z różnych inspiracji i w różnych celach. Są i kapłani w internecie. Bywają internetowo nagłaśniane nazwiska. Bywają przyprawiane nimby. Bywają różne specjalizacje. Jest tylko pytanie elementarne: Czy ten oto nagłaśniany kapłan już dojrzał do decyzji sprawowania nieskazitelnego katolickiego kultu – odprawiania Mszy Świętej w tradycyjnym rycie rzymskim? Świadectwo wieków wierności kapłańskiej woła o kontynuację.
Qui recipit vos, me recipit.
„Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje (Mt 10, 40).
Dobrą jest rzeczą i miłą Panu Jezusowi wspomagać tych, których On wysyła.
Dobrą jest rzeczą i miłą Panu Jezusowi podejmować starania, aby ci, których On wysyła mogli Chrystusową misję w Kościele wypełnić.
Jutro odprawię Mszę Świętą w intencji: O błogosławieństwo Boże, opiekę Matki Bożej, zdrowie i potrzebne łaski dla wszystkich, którzy duchowo i materialnie wspomagają moją służbę kapłańską oraz dla ich Rodzin.
Dobrą jest rzeczą modlić się o zdrowie dla księdza. Lepszą jest rzeczą modlić się o zbawienie jego duszy oraz o to, by wiele dusz do zbawienia doprowadził.
Mówimy o Mszy Świętej w tradycyjnym rycie rzymskim. Mówimy o kapłanach wiernych Objawieniu Bożemu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji. Mówimy o roli osób świeckich w odniesieniu do tych dwóch świętych rzeczywistości Kościoła: tradycyjnej Mszy Świętej i Sakramentu Kapłaństwa.
Zaszczytem jest nie szczędzić trudów i dopomagać tradycyjnej Mszy Świętej – aby była godnie celebrowana, aby była sprawowana w coraz większej liczbie miejsc, aby była sprawowana jako zwyczajny, codzienny, powszechny, doskonały kult katolicki.
Zaszczytem jest nie szczędzić trudów i dopomagać kapłanom katolickim – aby wiernie przekazywali niezmutowaną katolicką doktrynę, aby godnie celebrowali tradycyjną Mszę Świętą i Sakramenty Święte, aby byli w Kościele uszanowani jako wysłannicy Jezusa Chrystusa.
Człowiek o mentalności na wskroś katolickiej rozumie te kwestie doskonale i działania stosowne – także pośród trudów, przeciwności i niedogodności – podejmuje chętnie, poczytując je sobie za zaszczyt współpracy w Chrystusowym dziele zbawienia. Święte współdziałanie. Katolickie.
Bywa tak, że Msza Święta jest traktowana – przez ludzi deklarujących przywiązanie do wiary katolickiej – w sposób godny.
Bywa i tak, że Msza Święta jest traktowana – przez ludzi deklarujących przywiązanie do wiary katolickiej – w sposób szokująco nonszalancki.
Bywa tak, że kapłan jest traktowany – przez ludzi deklarujących przywiązanie do wiary katolickiej – w sposób godny.
Bywa i tak, że kapłan jest traktowany – przez ludzi deklarujących przywiązanie do wiary katolickiej – w sposób szokująco nonszalancki.
Powszechnie: Droga do odzyskania katolickiego myślenia i katolickiego działania jeszcze daleka.
„Następnie wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał.
Powiedział też do nich: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie! Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: Pokój temu domowi! Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże. Lecz jeśli do jakiego miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie: Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam. Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże. Powiadam wam: Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu” (Łk 10, 1-12).
Kapłaństwo nie jest wymysłem ludzkim. Jest, z ustanowienia Chrystusa, nieodzownym, konstytutywnym elementem Kościoła Katolickiego – jedynego prawdziwego Kościoła, jedynego Kościoła założonego przez Chrystusa.
Jest problem odniesienia się do kapłana – także w środowiskach deklarujących przywiązanie do Tradycji. Czy kapłan jest darem Chrystusa dla Kościoła, czy kapłan jest problemem? Nie mówimy o odrębnym problemie kapłańskiej niewierności – odejścia kapłana z drogi katolickiej przez odkształcenia doktrynalne i moralne. Mówimy o kapłanach, którzy – mimo swoich ludzkich ograniczeń – starają się iść drogą prostą, wiernie głoszą katolicki nieodkształcony depozyt wiary, celebrują wyłącznie Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim, starają się dobrze spełnić obowiązki kapłańskie i prowadzić życie dobre – niegorszące.
Za głębokiej komuny mechanizm był prosty: był człowiek, nie ma człowieka. Są deklaracje, galerie zdjęć i kolory internetowe, i są realia codzienne. Był kapłan i nie ma kapłana. Był problem i pozbyliśmy się problemu.
Zapyta nas Chrystus: co zrobiliście z moimi posłańcami, których do was przysłałem? Mieliście dla nich drzwi otwarte czy zatrzasnęliście je przed nimi szczelnie, jak kasa pancerna?
Jeżeli kapłan starający się iść prostą drogą wierności katolickiej jest dla niektórych środowisk problemem, którego raczej należy się pozbyć, to rodzi się pytanie: czy to są środowiska katolickie?
Odejście od wiary katolickiej niejedno ma imię.
Zapyta nas Chrystus: co zrobiliście z moimi posłańcami, których do was przysłałem?
Internety na ten temat milczą. A tymczasem kapłaństwo jest poniewierane za dni naszych. Także w Polsce.
W ostatni dzień Roku Pańskiego 2016 robimy rachunek sumienia strategiczny. Ciągle jesteśmy w zakresie wiary katolickiej – nieumniejszonej i nieodkształconej – takiej, jaką Pan Bóg objawił, jaką znajdujemy w Piśmie Świętym i Tradycji, jakiej Kościół przez dwadzieścia wieków niezmiennie i nieomylnie nauczał.
A pytamy dzisiaj o aspekty strategiczne, bo od nich zależy przetrwanie wiary katolickiej – jedynej prawdziwej wiary, jedynej wiary dającej zbawienie duszy – dzisiaj i w przyszłości.
Zasadniczo pytania są trzy i dotyczą: troski o depozyt wiary, troski o Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim i troski o kapłanów wiernych depozytowi wiary i celebrujących codziennie Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim.
Kto posiada zmysł katolicki – sensus cathólicus – ten doskonale pojmuje, że chodzi o punkty newralgiczne. Strategiczne!
Pytania do rachunku sumienia w ostatni dzień roku:
Jak traktowaliśmy depozyt wiary – depósitum fídei?
Czy byliśmy obojętni na wszelkie formy odkształcania depozytu wiary?
Co czyniliśmy dla poznania, krzewienia i obrony depozytu wiary?
Jak traktowaliśmy Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim?
Czy byliśmy obojętni na wszelkie formy dyskryminacji i marginalizacji Mszy Świętej w tradycyjnym rycie rzymskim?
Co czyniliśmy dla poznania, krzewienia i obrony Mszy Świętej w tradycyjnym rycie rzymskim?
Jak traktowaliśmy kapłanów wiernych depozytowi wiary i celebrujących codziennie Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim?
Czy byliśmy obojętni na wszelkie formy marginalizacji i dyskryminacji kapłanów wiernych depozytowi wiary i celebrujących codziennie Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim?
Co czyniliśmy dla wspomożenia i obrony kapłanów wiernych depozytowi wiary i celebrujących codziennie Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim?
Dezawuowanie, ignorowanie i określanie mianem wrogów wiary kapłanów, którzy jak dobroczynny niezawodny drogowskaz wskazują jednoznacznie na źródła prawdy i łaski – tradycyjną Mszę Świętą, tradycyjne Sakramenty i katolicką niezmutowaną doktrynę – jest procederem wrogim wierze katolickiej.
Tragicznym paradoksem jest, że uważający się za katolików – z prawej i lewej strony – odważają się tu i tam twierdzić, iż owi kapłani błądzą i ludzi w błąd wprowadzają.
Pan Bóg widzi.
Czy wystarczająco sobie cenimy największy i drogocenny skarb, jakim jest katolicka Msza Święta w tradycyjnym rycie rzymskim?
Czy wystarczająco sobie cenimy obecność kapłanów, którzy celebrują katolicką Mszę Świętą w tradycyjnym rycie rzymskim?
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.