„Tego, co złe, nawet znać nie chcę” (Ps 101(100), 4).
Historia Kościoła – także zupełnie niedawna – uczy, że niedomiar w zakresie cnoty czystości niejednokrotnie idzie w parze z rozchwianiem doktrynalnym. Fatalna para.
W czasach zamętu powszechnego trzeba czuwać poważnie.
Przez sam fakt bycia katolickim duchownym nie ma się monopolu na prawdę.
Przez sam fakt bycia egzorcystą nie ma się monopolu na prawdę.
W jakim sensie to stwierdzamy? W bardzo elementarnym sensie. Pytanie podstawowe jest bowiem takie, czy to, co mówi duchowny katolicki i czy to, mówi egzorcysta pozostaje w całkowitej spójności z Objawieniem Bożym, którego źródłami są Tradycja i Pismo Święte – rozumiane tak, jak je przez wieki rozumiał Kościół Katolicki.
Różne sytuacje bywają. Roztropność jest nam wszystkim potrzebna zawsze i wszędzie.
Nieskazitelna katolicka ortodoksja doktrynalna jest niedyspensowalnym wymogiem wiarygodnej służby kapłańskiej.
Videte, ne quis vos seducat.
„Strzeżcie się, żeby was kto nie zwiódł” (Mk 13, 5).
Przerażająca jest prawda o dzisiejszej sytuacji Kościoła. A i tak znamy prawdę tylko o niektórych obszarach zdrady. Sprawy zaszły tak daleko, że samo posiadanie urzędu, nie daje ipso facto żadnej gwarancji wiarygodności. To jest wielka próba dla dusz katolickich. Próba o zasięgu globalnym. Dopust Boży.
Bardzo uważajmy, bo bywa i tak, że od zwątpienia do ateizmu tylko krok. Aby zbawić duszę swoją, należy trzymać się mocno niezmiennego depozytu wiary katolickiej – jedynej prawdziwej wiary, jedynej wiary dającej zbawienie duszy, tej wiary, jakiej Kościół nieomylnie uczył przez wieki.
Depozyt wiary katolickiej objawiony przez Pana Boga jest prawdą.
Obrona depozytu wiary katolickiej jest służbą Panu Bogu, jest oddawaniem Panu Bogu chwały, jest wprowadzaniem ludzkiego myślenia na tory prawdy i prowadzeniem – siebie i innych – ku zbawieniu.
Obrona błędu jest służbą diabłu, jest znieważaniem Pana Boga, jest znieprawianiem ludzkiego myślenia i prowadzeniem – siebie i innych – ku potępieniu.
Doprawdy, koniecznością jest obrona urzędu ustanowionego przez Jezusa Chrystusa.
Doprawdy, niedorzecznością jest obrona błędu, tylko dlatego, że szerzy go ktoś na urzędzie.
Niezmiernie trudne sprawy.
Veni, Sancte Spiritus!
Powiedzieć trzeba z delikatnością, lecz powiedzieć trzeba. Gdybyśmy lepiej rozumieli tajemnicę Mszy Świętej, nie przyszło by nam nawet do głowy reklamować doktrynalne i kultyczne nurty judeoprotestanckie oraz pewne typy religijności ekscytująco-przewracającej się pozakatolickiej proweniencji.
Niezmienność katolickiego depozytu wiary angażuje autorytet Pana Boga – prawdomównego, „u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności” (Jk 1, 17).
Różnica między rzymskimi katolikami a wyznawcami religijności odkształconej wyraża się między innymi w artykułowaniu konieczności.
Rzymscy katolicy wierzą, że wierność być musi.
Wyznawcy religijności odkształconej wierzą, że zmiana być musi.
Na wszelki wypadek wyartykułujmy klarownie:
Powrót do nienaruszonego depozytu wiary katolickiej, jakiego Kościół uczył niezmiennie przez dwa tysiące lat, oraz do najdoskonalszego aktu kultu, jakim jest Msza święta w tradycyjnym rycie rzymskim, nie są to przedsięwzięcia sezonowe. To sprawa katolickiego być albo nie być. Niejedna dusza w Polsce już to rozumie. Bogu niech będą dzięki.
Non enim dedit nobis Deus Spiritum timoris, sed virtutis et dilectionis, et sobrietatis. Noli itaque erubescere testimonium Domini nostri, neque me vinctum eius: sed collabora Evangelio secundum virtutem Dei.
„Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego myślenia. Nie wstydź się zatem świadectwa Pana naszego ani mnie, Jego więźnia, lecz weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według mocy Boga!” (2 Tm 1, 7-8).
Wśród darów Ducha Świętego, które otrzymujemy w Sakramencie Bierzmowania pierwsze na katolickiej liście są: dar mądrości i dar rozumu. Rzymski katolik posługuje się darem rozumu.
Zdaje się, że wobec tych, którzy deklarują zainteresowanie katolicką Tradycją i pragnienie wierności Tradycji uruchamia się nurt działań pacyfikujących i demobilizujących – rozwadniających. W dalszym ciągu mamy do czynienia z rozpaczliwą bądź nieświadomą, bądź przewrotną obroną szerokiego spectrum równouprawnienia katolickiej normy i niekatolickiej aberracji (podającej się za katolicką normę). No, taka moda teraz nastała na demobilizację w sektorach przeróżnych. Przerażająca moda! Wygaszająca rozum.
Sprawy zaszły daleko. O wielu katolikach można powiedzieć po prostu: obecna sytuacja przekracza ich możliwości udźwignięcia niektórych tematów. Wydaje się, że zaczyna dominować drzemka i pełne ufności zdanie się na hermeneutykę establishmentową. Czy taka postawa ma coś wspólnego z wiernością prawdzie, to się okaże. Czy dobrze na tym wyjdziemy, to się okaże. Czy jest to postawa słuszna, to się okaże – może szybciej niż myślimy.
Apostazja jest faktem. Coraz bardziej nachalna, zuchwała i jawna. Czy i kto ten fakt deklaruje bądź nie deklaruje, nie ma żadnego znaczenia dla samego faktu. Czy i kto ten fakt deklaruje bądź nie deklaruje, ma decydujące znaczenie dla ludzi, dla rzymskich katolików – dla ich dobra, dla wiecznego zbawienia bądź wiecznego potępienia.
Apostazja jest faktem za naszych dni. Św. Paweł pisał: „Ci fałszywi apostołowie to podstępni działacze, udający apostołów Chrystusa. I nic dziwnego. Sam bowiem szatan podaje się za anioła światłości. Nic przeto wielkiego, że i jego słudzy podszywają się pod sprawiedliwość. Ale skończą według swoich uczynków” (2 Kor 11, 13-15).
Powtórzmy: nie wszystko to, co podaje się dzisiaj jako katolicką doktrynę, jest nią w rzeczywistości. Tak, wywichnięto nam katolicką wiarę, podważono, zmutowano, przerobiono, wykoślawiono, wykolejono. Póki mamy czas, trzeba wyzwalać się z oparów błędu i wracać do wiary katolickiej, czyli dokładnie do tej wiary, którą Kościół przez dwa tysiące lat wyznawał i której nieomylnie nauczał. Ta wiara wydała rzesze Męczenników, rzesze Świętych. „Kościół jest tam, gdzie jest prawdziwa wiara” – pisał św. Hieronim, Doktor Kościoła.
Zważmy na wagę kwestii: stawka idzie o najwyższe dobro, o zbawienie naszej duszy i o zbawienie dusz naszych bliźnich. Tylko wiara katolicka – jako jedyna prawdziwa wiara – daje zbawienie duszy. Nie dają zbawienia podające się za katolickie jej modernistyczne mutacje. Nie ma żadnych innych, równoległych dróg zbawienia.
Nie wolno wycofać się z diagnozy!
Nie wolno wycofać się z wierności!
„Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi!” (1 Tes 5, 6).
„A zwłaszcza rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu” (Rz 13, 11).
Doprawdy, czas uruchomić rozum!
„Zdrowe kulturalne podejście do grzechu”. Degrengolada sumień, doprawdy.
O powadze sytuacji mówi nam i taka okoliczność, iż przychodzi nam udowadniać nominalnym katolikom, że Kościół Katolicki przez dwa tysiące lat nie mylił się.
Postulaty bazowe są te: dopuścić prawdę do głosu i czynić użytek z rozumu – według zamysłu Bożego.
Doprawdy, gdybyśmy regularnie i coraz lepiej poznawali i wierzyli mocno w Objawienie Boże zawarte w Piśmie świętym i Tradycji – rozumiane tak, jak je przez wieki rozumiał Kościół Katolicki – nie rzucalibyśmy się chciwie na wytwory producentów współczesnych rewelacji (tzw. objawień).
Są głowy, które w dobrej wierze wpadły w pułapkę wspomnianych produkcji. Skutek jest niejednokrotnie taki, że uważają, iż wiedzą zawsze więcej, lepiej i dokładniej. Czują się bardziej wtajemniczeni. Diabeł ręce zaciera.
Pomijając ważną kwestię uznanych przez prawowitą władzę Kościoła Katolickiego autentycznych objawień prywatnych, trzeba przypominać nieskazitelną naukę katolicką. Tę oto: W Objawieniu Bożym zawartym w Piśmie Świętym i Tradycji – rozumianym tak, jak je przez wieki rozumiał Kościół – Pan Bóg mówi nam wszystko to, co jest wystarczające, aby na tej ziemi przeżyć życie po Bożemu i aby osiągnąć wieczne zbawienie.
Objawienie Boże trzeba regularnie i coraz lepiej poznawać. Biblioteka ’58 przychodzi nam z pomocą niezawodną. Bo jest krystalicznie katolicka.
„Widzącym Czcicielom Pustki” Tradycja katolicka jest niepotrzebna.
Tym, którym sumienie nie zgasło – owszem.
Zagrożeniem płynącym z dyplomacji jest wmontowywanie wolnej Prawdy Bożej w sieć ludzkich kalkulacji i restrykcyjnego dozowania. Natomiast duchowni, którzy pozostają JEDNOZNACZNIE wierni tradycyjnej doktrynie katolickiej i tradycyjnej Mszy Świętej w rycie rzymskim, Kościołowi Katolickiemu ujmy nie przynoszą, a duszom pożytku wiele. Rzymscy katolicy w Polsce, którzy rozumieją powagę sytuacji Kościoła, wołają o jednoznaczność katolicką.
Herezje głosi się dzisiaj jawnie, powszechnie i bez konsekwencji. Nie jest to problem nowy. W dziele Commonitorium św. Wincentego z Lerynu – lektura obowiązkowa dla rzymskich katolików(!) – postawione jest pytanie, dlaczego Pan Bóg dopuszcza głoszenie herezji. I dana jest odpowiedź:
„A dlaczego, pytam, Bóg nie zabrania głosić tego, w co zabrania wierzyć? «Bo – rzecze – doświadcza was Pan Bóg wasz, aby jawne było, czy Go miłujecie czy nie, z całego serca i z całej duszy waszej»”.
Nie dajmy się wodzić za nos fałszywym doktrynom podającym się za katolickie. A miłość względem Boga wyrażajmy w wierności tej nauce, którą Pan Bóg rzeczywiście objawił, a Kościół Katolicki przez dwadzieścia wieków do wierzenia podawał.
Wykażmy się!
Qui crediderit, et baptizatus fuerit, salvus erit;
qui vero non crediderit, condemnabitur.
„Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony;
a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 16).
Tylko wiara katolicka jest prawdziwa. Tylko wiara katolicka prowadzi do zbawienia. Tak uczy Pan Jezus. Nauka obiektywnie prawdziwa.
Odkształcenia wiary katolickiej są fałszem. Odkształcenia wiary katolickiej nie prowadzą do zbawienia. Odkształcenia wiary katolickiej prowadzą do potępienia wiecznego.
Istnieje problem doktrynalnych odkształceń, które od pięćdziesięciu lat znajdują pełne prawo obywatelstwa w środowiskach katolickich i – co więcej – podawane są, przyjmowane i uznawane jako nauka katolicka. Zwodzenie na skalę globalną. Problem poważny.
Bądźmy najzupełniej spokojni. Jeśli potwierdzimy życiem naszym i wiernie zachowamy tę dokładnie wiarę→, której Kościół uczył przez dwadzieścia wieków i którą wyznawały rzesze Świętych i całe pokolenia rzymskich katolików, nasze zbawienie jest pewne.
Dym szatana (czy swąd szatana) przed pięćdziesięciu laty przez jakąś szczelinę wdarł się do Kościoła? Jeśli byłoby to prawdą, to – jako że mówi się do ludzi rozumnych – przecież trzeba ujaśnić przynajmniej cztery kwestie:
– Kto tę szczelinę uczynił (samo się to nie stało…)?
– Z jakiego powodu i co mając na celu?
– Jakie są przejawy tego wtargnięcia dymu szatana do Kościoła?
– Jakie środki zaradcze powinien zastosować katolik, aby się przed tym dymem skutecznie ochronić?
Mówi się do ludzi rozumnych.
W nurcie normalności katolickiej słów kilka.
Można – choć z wielkim trudem – zrozumieć motywacje zastosowania w motu proprio Summorum Pontificum terminologii typu „nadzwyczajna forma”. Natomiast szafowanie na lewo i na prawo, przy każdej możliwej okazji, określeniem „nadzwyczajny”, „nadzwyczajna” w odniesieniu do katolickiej Mszy Świętej – przez którą Kościół Katolicki przez wieki oddawał doskonały kult Panu Bogu – może objawiać smutną prawdę, że naprawdę nie wiemy, o czym mówimy.
Jest jakiś stopień uczciwości w stosunku do dwudziestu wieków istnienia Kościoła Katolickiego i katolickiego kultu.
Jest jakiś stopień uszanowania wiary całych pokoleń rzymskich katolików.
„Bo otępiało serce tego ludu.
Usłyszeli niechętnie i zamknęli oczy,
aby przypadkiem nie zobaczyli oczami
i uszami nie usłyszeli,
i nie zrozumieli sercem, i nie nawrócili się,
i abym ich nie uleczył” (Dz 28, 27).
Wrogowie katolickiej wiary, usiłując wmontować w Kościół niekatolickie idee, liczą się ze skutecznością własnych nachalnych działań perswazyjnych i liczą (dalekosiężnie patrzą) na osłabienie sił intelektualnych katolików. Liczą zatem na to, że skoro dziesiątki tysięcy razy powtórzy się i nagłośni w świecie taką a taką niekatolicką doktrynę (podając ją jako katolicką), to stopniowo większość katolików przyjmie ją jako oczywistość katolicką. To się dzieje.
Czym się zajmujemy? Gdzie są obrońcy katolickiej wiary?
Skoro katolicy są oszukiwani,
defensores fidei pilnie poszukiwani!
Zakres powyższej problematyki sięga uwarunkowań wewnątrzkościelnych.
Tych, którzy zbuntowali się przeciwko depozytowi wiary – zmieniając go i odkształcając od ponad pięćdziesięciu lat na różne sposoby, okazując przez to nieposłuszeństwo Bogu – toleruje się, autoryzuje i awansuje.
A tych, którzy pragną zachować nienaruszony depozyt wiary – trzymając się wiernie katolickiej niezmutowanej doktryny, katolickiego najdoskonalszego kultu i katolickich obyczajów – przedstawia się w złym świetle, strofuje się i uważa za nieposłusznych buntowników i rozsadników burzenia jedności.
Jak mawiano dawniej: „Gdzie rozum? Gdzie wiara?”. Otóż to.
Dla informacji.
Gdyby ktoś miał jeszcze oczy zamknięte, niechże się uświadomi tutaj: info→.
Kyrie, eleison! Kyrie, eleison!
W 2014 roku, w pewnej słynnej toruńskiej szkole, wykład inauguracyjny miał hierarcha nazwiskiem Bruno Forte, którego poglądy zdaje się nie odbiegają zbytnio od wyżej prezentowanych, co okazało się na pewnym synodzie.
Oblicza manipulacji…? Kto przeprosi ogłupianą polską młodzież? Kto przeprosi ogłupianych – etap po etapie – katolików w Polsce? Kyrie, eleison.
Ze środowisk polonijnych.
Jeżeli pewna dusza niewieścia pisze mi, że po dziesięciu latach biegania po prezbiterium i pełnienia funkcji lektorki, podjęła decyzję zerwania z tym niekatolickim procederem, to znak, że stało się wielkie dobro.
Wypada mieć nadzieję, że dotrze do źródła krystalicznego: do Mszy Świętej w tradycyjnym rycie rzymskim.
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.